”ဟယ္လို ”
”အေမလား…. သားပါ…. ”
”အေမ ေနေကာင္းရဲ႕လား…. ”
”ေကာင္းပါတယ္ သားရယ္…. သားေရာ ”
”ေကာင္းတယ္ အေမ….. သားခု ပိုက္ဆံလိုလို႔ ပို႔ေပးလိုက္ပါဦး….။ “
ဒီလိုနဲ႔ အစခ်ီလို႔ တက ၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ အိမ္ကို ပိုက္ဆံေတာင္းပံုေလးေပါ့…။ အေမေနေကာင္း သားဆုေတာင္း ပိုက္ဆံတစ္ေသာင္း အျမန္ ပို႔လုိက္ပါဆို သလိုမ်ိဳးေပါ့….။ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားတုိင္း ေျပာေနက် စကားေလးေတြေပါ့ေလ..။ ေရာက္လာပါၿပီ..။ အိမ္က ပို႔လိုက္တဲ႔ ေငြ..။
”သြားစို႔ သယ္ရင္းတို႔ေရ….. ဒီေန႔ အိမ္က ပိုက္ဆံေရာက္တယ္…။ “
အစခ်ီလို႔.. ေရာက္သြားပါၿပီ ဘီယာဆိုင္ကိုေပါ့ေလ…. အဟ….။ ေသာက္ၾက စားၾက ….. ဟိုအေၾကာင္းေျပာ ဒီအေၾကာင္းေျပာ….။
ေနာက္ေန႔မနက္…ကုန္ၿပီေပါ့ အိမ္ကပို႔တဲ႔ ပိုက္ဆံ…. အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသားဘ၀ေလ…။ သိတယ္ဟုတ္…။ ဒီေန႔ ဟုိေကာင့္ အိမ္က ပိုက္ဆံေရာက္တယ္ တဲ႔….. အဟ..ေရာက္ျပန္ၿပီေပါ့…ဘီယာဆိုင္…. ။ ေနာက္ရက္ေတာင္ မခံလိုက္ေသာ အိမ္က ပို႔ေသာ ပိုက္ဆံမ်ား………။ ဒီလိုႏွင့္…….
ေန႔လည္ ၂ နာရီ…..။
တစ္ေန႔ကမွ ပို႔ထားေသာ ပိုက္ဆံမ်ား တစ္ေန႔ကရဲ႕ အရင္တစ္ရက္က ပို႔လာေသာ ပိုက္ဆံမ်ား…။ အနိစၥသေဘာနဲ႔ ကိစၥ ေခ်ာသြားခဲ႔ေလၿပီ..။ အေဆာင္မွာ အတူေန သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္..။ ၀င္းေမာင္၊ မ်ိဳးသီဟ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္….။ ၄င္း အခ်ိန္ထိ ေရေသာက္ ဗိုက္ေမာက္ေနရၿပီ…။
ထိုအခ်ိန္ 2002 ခုႏွစ္..။ စားေနက်ဆိုင္တြင္ ထမင္းတစ္ပြဲ တစ္ခါျပင္ ၂၅၀…။ လိုက္ပြဲတစ္ပြဲ ၅၀….။ ခါတိုင္းေန႔ဆိုရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံေလးရွိေတာ့ ထမင္းတစ္ပြဲနဲ႔ လုိက္ပြဲတစ္ပဲြ ၃၀၀…. ဗိုက္အျပည့္….။ ဒီေန႔မွာေတာ့…ေန႔လည္ ၂ နာရီထိုးေလၿပီ…။ ေန႔လည္စာ ထမင္းမစားရေသး…..။ ၾကည့္လုိက္ဦးေလ…ပိုက္ဆံကလည္း သံုးေယာက္ေပါင္းမွ ရွိတာ ျမန္မာေငြ ၁၇၀ က်ပ္တိတိ..။ ခါတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံမရွိေသာ အခ်ိန္ေတြတိုင္း သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားရွိေသာ အေဆာင္ဆီသို႔ သြားကာ….
”ေဟ့ နင့္ဆီမွာ ဘာမုန္႔ေတြ ရွိေသးလဲ…ငါဘာမွ မစားရေသးဘူးဟ ”လို႔ အစခ်ီလို႔ မုန္႔မ်ား ေတာင္းစားခဲ႔ရတယ္….။ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ကို ခင္ၾကပါတယ္…။ သူတုိ႔ကလည္း ေကၽြးရွာၾကပါတယ္….။
` ေရာ့…ကိတ္ေျခာက္´ ဆိုတာမ်ိဳး..။ ကဲ…ေနာက္တစ္ေယာက္…
` ဘာရွိတုန္းဟ…. ´ ဆိုလွ်င္ပင္.. ` ေရာ့ ေခါက္ဆြဲထုပ္…. ေရာ့ သရက္သီး´ ဆိုတာမ်ိဳး..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အားက်မခံ အေဆာင္ေရွ႕မွာ ဗိုက္ၿပည့္သေလာက္စားသည္။ မကုန္နိဳင္တဲ႔ မုန္႔ဟူသမွ်ကို ညေနစာအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ေပးသမွ် အကုန္ လြယ္အိတ္ထဲထည့္ကာ ညစာ စုတတ္ တဲ႔ အက်င့္ေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္း သြားေတာင္းစားစရာ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလး အေဆာင္မ်ား ကုန္ေလၿပီ…။ ေနာက္ပိုင္း သြားလည္ကာ ` ဘာမုန္႔ရွိလဲလို႔ ေမးလွ်င္ပင္´ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးႏွင့္ပင္ ညားေတာ့တဲ႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနေလၿပီ….။
ဒီလိုႏွင့္ အိမ္ကပို႔ထားေသာ ပိုက္ဆံမ်ား ကုန္ကာ အေၾကြးပင္တင္ေနေသာ အေနအထားသုိ႔ပင္ ေရာက္ေနေလၿပီ..။ ဖုန္းဆက္ၿပီး မွာထားေသာ အိမ္ကပို႔မယ့္ ပိုက္ဆံကလည္း ေနာက္ေန႔ေလာက္မွပင္ ေရာက္မည္…။ ဒီလိုႏွင့္ ထုိေန႔အဖို႔ေတာ့ ဘယ္ေနရာကမွ ထမင္းဖိုး ေခ်းလို႔ရမည္ မထင္….။ လက္ထဲမွာရွိတာကလည္း သံုးေယာက္မွ ၁၇၀ က်ပ္တိတိ….။ စားေနက်ဆိုင္မွာ သြားစားရင္လည္း ပိုက္ဆံ ၁၇၀ ႏွင့္ သံုးေယာက္ကို လုိ္က္ပြဲ သံုးပြဲသာ ရလိမ့္မည္…။ ဟင္းလည္း ပါမည္မဟုတ္….. ။ ဗိုက္လည္း ဆာေနေလၿပီ…။ အခ်ိန္ကလည္း ၾကည့္ဦးေလ…။ မနက္ကတည္းက ဘာမွ မစားၾကရ ေသးေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ ေန႔လည္ ၂ နာရီမွာ ဘယ္ေလာက္ဆာေနၿပီလဲဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္လို႔ ရနိဳင္ပါတယ္..။
ဒီလိုနဲ႔ မ်ိဳးသီဟ မေနနိဳင္ေတာ့….. ` ငါ စားစရာသြားရွာဦးမယ္ကြာ.. ေပးငါ့ကို ပိုက္ဆံ ၁၇၀ ´ လို႔ ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံယူကာ ထြက္သြားေလသည္။ သူက မႏၲေလးမွာ အေဆာင္ေနၿပီး အလုပ္လုပ္ေနတာဆိုေတာ့ မႏၱေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္စာရင္ေတာ့ ကၽြမ္းတယ္ေပါ့ဗ်ာ…။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဒီလို အေ၀းသင္အခ်ိ္န္မွသာ မႏၱေလးကို ေရာက္တာဆိုေတာ့ ဘယ္နားက ဆိုင္မွာ ဘယ္လိုရနိဳင္မွန္း မသိဘူးေလ.။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကိုပဲ အားလံုး သံုးေယာက္ေပါင္းမွ ရွိသမွ်စည္းစိမ္ ပိုက္ဆံ ၁၇၀ ကို ရက္ရက္ေရာေရာ အပ္လိုက္ေတာ့သည္။ သူက မႏၲေလးမွာပဲ ေန မႏၱေလးမွာပဲ အလုပ္လုပ္ ေနတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္စာရင္ ပိုသိနိဳင္တယ္ေလ…။ ဒီလိုနဲ႔…….။
` ေဟ့ေကာင္ေတြ ေရာ့ ဆြဲၾကေတာ့ကြာ…..။ ´
ဆိုတဲ႔ အသံနဲ႔ အတူ ထမင္းပန္းကန္ ႏွစ္ပန္းကန္ကိုင္က အေဆာင္ထဲသို႔ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႀကြားစြာ ေရာက္လာေလသည္။ ထို ထမင္း ပန္းကန္ထဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀က္သားတံုးႏွစ္တံုးစီ၊ ငါးေလးအစပ္ေၾကာ္၊ ခ်ည္ေပါင္ေၾကာ္.. စသျဖင့္ စားခ်င္စဖြယ္ပင္….။ သံုးေယာက္သား ထမင္းႏွစ္ပန္းကန္ကို အားရပါးရ ေဆာ္ထည့္လိုက္တာ ၀က္သားအေခါက္မွာ ေျပာင္ေအာင္မရိတ္ပဲ ခ်က္ထားတဲ႔ အေမြးမ်ားလည္း ဂရုမစုိက္..။ ဖြယ္တယ္တယ္ ဆန္သားမ်ားကိုလည္း ဂရုမစိုက္နိဳင္..။ ခ်ည္ေပါင္ေၾကာ္ထဲမွ ဆံပင္ေမြးကိုလည္း မရြံေတာ့..။ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ စားလိုက္ၾကတာ ႏွစ္ပန္းကန္လံုး ေခြးစိတ္ညစ္ေလာက္ေအာင္ပင္ …။
( သူ႔(ေခြး)မွာ လွ်က္စရာ တစ္စက္မွ မက်န္ေတာ့၍ ျဖစ္သည္) စားၿပီးေသာက္ၿပီး သူ၀ယ္လာေသာေဆးေပါလိပ္ ႏွစ္လိပ္ကို သံုးေယာက္မွ်ၿပီး ဆြဲလိုက္ၾကသည္..။ ေတာ္ေတာ္ပင္ ျပည့္စံုသြားသလိုလို..။ ဒါေတာင္ လန္ဒန္ တစ္လိပ္က်န္ေနေသးသည္..။ ႏွေျမာစြာျဖင့္ မည္သူမွ မေသာက္ၾက.။ အျမတ္တနိဳးပင္ တယုတယျဖစ္ေနေလသည္။
ဗိုက္လည္း ျပည့္ေလၿပီ..။ ဒီေတာ့မွ ေျပာင္သလင္းခါေနေသာ ပန္းကန္မ်ားကိုၾကည့္ကာ
` ေဟ့ေကာင္ မင္း ဘယ္ကေနရွာလာတာတုန္း…´……ဆိုေတာ့
` ငါတို႔ အေဆာင္ေရွ႕ မ်က္ေစာင္းထိုး ေရေျမာင္းေဘးကဆိုင္က ´ တဲ႔…..
အလို…အဲဒါ ထမင္းဆုိင္လား….. ေတြ႔ေနတာေတာ့ ၾကာလွပါၿပီ…ဒီဆိုင္ကကို ထမင္းဆိုင္လို႔ပင္ မထင္….။ ေရေျမာင္းေဘး ယိုင္နဲ႔နဲ႔ အေတာ္ပင္ စားခ်င္စရာမေကာင္းေသာေၾကာင့္ လွည့္မၾကည့္ခဲ႔ေသာ ဆိုင္….။ ခုေတာ့ အဲဒီဆိုင္က ထမင္းတဲ႔…. ေကာင္းေရာ..။ ဒါေပမယ့္ ဗိုက္ကလည္း ဆာဆာ ဆိုေတာ့ ဘယ္ဆိုင္ကလည္း မေမးေတာ့..။ ဘယ္ေလာက္လဲ မေမးေတာ့…။ စားရဖို႔က အဓိကျဖစ္ေနၿပီေကာ…။ စားလည္း စားခဲ႔ၿပီးေလၿပီ မဟုတ္လား..။
` ေဟ့ေကာင္ ထမင္းက ဘယ္ေလာက္ေပးရသတုန္း..။ ´ လို႔ အေမးမွာ သူကလည္း ေစ်းကိုင္လွ်က္ သူကပဲ ဘယ္သူ႔ဆီက ပို္က္ဆံရလို႔ စုိက္ၿပီး ၀ယ္ခဲ႔သလိုလို။ မ်က္ႏွာေပးကေလ…။ ေနာက္မွ ` ထမင္းနဲ႔ ဟင္း တစ္ခါျပင္ကို ၈၀ ´ …။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ အံ့ၾသသြားသည္။ ဒီေခတ္ ဒီအခါမွာ ၈၀ တန္ ထမင္း ရွိေသးတယ္ဆုိတာကို..။ စားေနက်ဆိုင္ဆိုရင္ ထမင္းနဲ႔ ဟင္းတစ္ခါျပင္ကို ၂၅၀..။ ဒါေတာင္ အေတာ္ေစ်းသက္သာေသာ ဆိုင္ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ ထမင္းနဲ႔ ဟင္း တစ္ခါျပင္ကို ၈၀ တဲ႔…။ ( ၀က္သားဟင္းက အေမြးမေျပာင္တာ တစ္ခုပဲ ေျပာစရာရွိသည္..။ ) ဒါေၾကာင့္ သူ ထမင္းနဲ႔ဟင္း ႏွစ္ပြဲ ၀ယ္လာတာျဖစ္သည္။ ေပးလိုက္တာက ၁၇၀ ဆိုေတာ့ ၁၀ ပိုေနေသးသည္။ ပိုတဲ႔ ၁၀ ကို ေဆးေပါလိပ္ ႏွစ္လိပ္နဲ႔ လန္ဒန္ ၁ လိပ္ေတာင္ပါလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
ေအာ္…. ေက်ာင္းသားဘ၀ေတြေနာ္….။
တစ္ရက္ကလည္း ကိုငယ္လို႔ ေခၚတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဇတ္လိုက္ေက်ာ္ ကင္းေကာင္ေပါ့….။ သူ႔ကို ကင္းေကာင္ လို႔ေခၚတာကလည္း အေၾကာင္းရွိတယ္ေလ..။ သူက ဘယ္ဘ၀က ကုသိုလ္နဲ႔ ဆုေတာင္းေတြေၾကာင့္လည္းေတာ့ မသိ ။ စကားေျပာ အရမ္းေကာင္း.၊ သီခ်င္းဆို.. ဂစ္တာတီး အရမ္းေကာင္းသလို သေလာက္ သူ႔ပံုက ရုတ္တစ္ရက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ သရုပ္ေဆာင္ ကင္းေကာင္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပင္..။ ဒါေၾကာင့္ အေဆာင္မွ သူူငယ္ခ်င္းအားလံုးက ခ်စ္စနိဳးနဲ႔ ကင္းေကာင္…။ ဒီလိုႏွင့္ .. သူ႔နာမည္ ကင္းေကာင္ျဖစ္ေလၿပီ..။
တစ္ရက္ သူ သူ႔ဂစ္တာကိုကိုင္ကာ အေဆာင္မွ ထြက္သြားေလသည္။ မႏၲေလးတကၠသုိလ္ရဲ႕ နာမည္ႀကီး ဗန္းေမာ္တုိက္လမ္းၾကားမွာ ဂစ္တာသြားတီးမယ္ ဆိုပဲ…..။ ည ၁၁နာရီ ခြဲေလာက္မွာ သူျပန္ေရာက္လာသည္။ သူ႔ပံုက အေတာ္ပင္ ေမာဟိုက္ကာ ျပႆနာ တစ္ခုခု တက္လာတဲ႔ ဒီဇိုင္း…။ အေဆာင္မွ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးလည္း သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ပူသြားသည္။ အေဆာင္ထဲေရာက္တဲ႔ အထိပင္ အေမာမေျပေသး..ဒါနဲ႔ သူ႔ကို ေရတိုက္သည္။ ေနာက္ အသက္ရွဴသံျပင္းစြာျဖင့္……
` ဟိုေကာင္ေတြကြာ…. ေဆာ္ထည့္လိုက္တာ အကုန္လံုး ..အတံုးအရံုးပဲ…ခုေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ လစ္သြားၾကၿပီ…..။ ေတာ္ေတာ္ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္ကြ ´
ဟိုက္…ဒီလူေတာ့ အဲဒီေကာင္ေတြကို ေဆာ္ခဲ႔ၿပီ…။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဘယ္လိုစျဖစ္ၾကတာတုန္း ေျပာပါဦးဆုိေတာ့………
` ဗန္းေမာ္တိုက္ထဲမွာကြာ…. ငါ ဂစ္တာတီးေနတုန္း…. ေခါင္းေနာက္ကို တစ္ခုခု လာေထာက္သလို ခံစားရလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္တစ္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ငါ့ေခါင္းကို ေထာက္ၿပီး…မင္းျပန္မလား မျပန္ဘူးလားဆိုလို႔ငါလည္း ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ပဲ ထျပန္မလို႔ လုပ္တာေပါ့ကြာ..။ အဲဒီမွာ အဲဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔လံုး ငါဆီကေန ထြက္သြားၿပီး ငါ့နဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္က အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႕ကို သြားၿပီးရစ္တယ္ေလ..။ ငါလည္း ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာ သိခ်င္တာနဲ႔ မသြားေသးဘဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ….။ အဲဒီမွာ အဖြဲ႔ႏွစ္ဖြဲ႔ စကားေတြ မ်ားၾကၿပီး ေဆာ္ၾကတာကြာ..။ ငါလည္း ဘယ္ေနနိဳင္မလဲ.. သိတယ္ဟုတ္..။ လာရစ္တဲ႔ အဖြဲ႕ကေကာင္ေတြ ကြဲတဲ႔ေကာင္ ကြဲ ၿပဲတဲ႔ေကာင္ ၿပဲ ကုန္ၾကတာ…..။ ေတာ္ေတာ္ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္ကြ….။ ေနာက္ဆို ဒီလမ္းၾကားထဲ လာေတာင္ လာရဲမွာ မဟုတ္ဘူး….. ´
အလဲ႔….ဒီလူ တယ္ဟုတ္ပါလား…ဟိုႏွစ္ဖြဲ႕ ရန္ျဖစ္တာကို ဒီလူက ဆြမ္းႀကီးေလာင္းခဲ႔တယ္ေပါ့ေလ…။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထင္….။
ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ား ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ေဆာ္ထည့္လိုက္တာလဲလို႔ သိခ်င္ေဇာနဲ႔ေမးလိုက္ေတာ့…..
` အာ..ငါလည္းေၾကာက္သဟ..ဒါနဲ႔ သစ္ပင္အကြယ္ကေန ၾကည့္ေနတာ….ေဆာ္လိုက္ၾကတာကြာ…ျမင္ရက္စရာကို မရွိဘူး…ဟိုေကာင္ေတြ အဖြဲ႕ အားလံုး ကုန္းရုန္းေျပးသြားေတာ့မွ ငါလည္း သစ္ပင္အကြယ္ကေန အသာေလးျပန္ခဲ႔ရတာ..။ အျပန္ ငါတစ္ေယာက္ထဲ လမ္းမွာ ေခြးေတြေဟာင္လို႔ေတာင္ ငါ့မွာ ပါလာတဲ႔ ဂစ္တာေလးနဲ႔ ကာကြယ္ၿပီး အေဆာင္ကို မနည္းေရာက္ေအာင္ျပန္ခဲ႔ရတာ….´ …။
ကဲ ၾကည့္ဦး…သူေမာလာလို႔ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ေတာင္ ေဆာ္ခဲ႔ရလို႔လည္း ထင္တာ ဒငး္ကေတာ့ ေခြးေၾကာက္လို႔ ေျပးလာခဲ႔ရတာကိုး…..။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ အဲလို စိတ္ညစ္စရာ၊ အမွတ္ရစရာ နဲ႔ ရယ္စရာ အျဖစ္မ်ိဳးေလးေတြလဲ ႀကံဳခဲ႔ဖူးေလရဲ႕……။
PS:ခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားဘ၀ကို အေတာ္ပင္ သတိရေနမိေသာေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးမိပါသည္။
အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
အေတြးေပၚမွ အေတြးမ်ား