ၿပီးခဲ႔ေသာ ညေနခင္းတစ္ခုမွာေပါ့….။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ရင္း ဘီယာဆိုင္အသစ္တစ္ဆိုင္ ေတြ႕လို႔ ၀င္ထိုင္ျဖစ္လုိက္တယ္..။ ဘီယာတစ္ခြက္မွာၿပီး တစ္ေယာက္ထဲ လမ္းမကို ေငးရင္း ေတြးမိေတြးရာေတြ ေတြးရင္း ကိုယ္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေလ…။ ဆိုင္ထဲမွာ movie 5 မွ လြင့္ေနေသာ တရုတ္သိုင္းကား တစ္ကားျပထားသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတရုတ္သိုင္းကားႏွင့္ မလိုက္ဖက္လွစြာ ဖြင့္ထားေသာ သီခ်င္းက big bag ရဲ႕ တယ္လီပန္႔။ တရုတ္သိုင္းကားမွ သိုင္းခ်ေသာ စကားေျပာသံမ်ား မထြက္… big bag ရဲ႕ ကင္ဆာ သီခ်င္းက လြင့္ပ်႕ံလို႔..။
ဘီယာတစ္ခြက္ကို တစ္က်ိဳက္ က်ိဳက္လိုက္ၿပီး ဆိုင္အတြင္းသို႔ တစ္ခ်က္ အကဲခတ္မိသည္။ ဆိုင္အသစ္မို႔လားမသိ.. ၀ိုင္းတိုင္းလိုလိုတြင္ လူျပည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနေသာ ၀ိုင္းရဲ႕ အေရွ႕တည့္တည့္ တစ္၀ိုင္းေက်ာ္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္သို႔ ေက်ာေပးလွ်က္ ထိုင္ေနေသာ အတြဲတစ္တြဲ..။ သူတို႔အေနအထားက ဆိုင္ရဲ႕ ေထာင့္ေခ်ာင္က်ေသာ ေနရာျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ တစ္ဆိုင္လံုးကို ေက်ာေပးထားသကဲ႔သို႔..။ ေကာင္မေလးရဲ႕ ရွည္လ်ား နက္ေမွာင္လွေသာ ဆံႏြယ္ရွည္မ်ားသည္ မီးေရာင္ျဖင့္ လြန္စြာ ေတာက္ပလွ်က္ရွိသည္။ ၄င္း ဆံပင္ရွည္မ်ားကို ေဘးမွေကာင္ေလးက ပုခံုးကို ဖက္ထားရင္း ေဆာ့ကစားေနသည္။ စကားမ်ားလည္း တတြတ္တြတ္ေျပာေနၾကတာကို ျမင္ေနရသည္။
မၾကာခင္မွာပဲ သူတို႔ စားပြဲသို႔ စားပြဲထိုးေလးက ဘီယာႏွစ္ခြက္ လာခ်သည္။ ေနာက္ ေကာင္ေလးေရာ ေကာင္မေလးပါ ဘီယာခြက္ကို ကိုယ္စီကိုင္လိုက္ၾကကာ ခြက္ခ်င္း တိုက္လုိက္သည္။ ေနာက္ တစ္ၿပိဳက္နက္ အတူတူ ေမာ့လိုက္ၾကသည္။ ခြက္ျပန္အခ်မွာေတာ့ ႏွစ္ခြက္လံုး ခြက္အလြတ္မ်ား ျဖစ္သြားသည္။ အလို…. ဒီေကာင္မေလးဟာ အေတာ္ေသာက္နိဳင္ေသာ ေကာင္မေလးပင္တကား..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေလးမ်ားေတာင္ ဘီယာတစ္ခြက္ကို တစ္က်ိဳက္ထဲေမာ့နိဳင္ဖို႔ အေတာ္ မလြယ္… ။ ေကာင္ေလးက ဘာေျပာလိုက္သည္ မသိ ..။ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးရဲ႕ လက္ေမာင္းကို သူ႔လက္သီးနဲ႔ ခပ္ဖြဖြေလး ထုလုိက္သည္ကို ျမင္လုိက္ရသည္။ ေနာက္ ေကာင္ေလးရဲ႕ ပခံုးေပၚသို႔ ေကာင္မေလးမွီအိပ္ေနျပန္သည္။ တစ္ဆိုင္လံုးမွာ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲသာ ရွိေနသည့္ အတိုင္း..။ အေတာ္ ခ်စ္ေနၾကပံုရသည္။
ဒီလိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အကဲခတ္ရင္း တစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္ကုန္သြားသလို သူတို႔ ၀ိုင္းမွာလည္း ခြက္မ်ား ျပည့္ေနေလၿပီ..။ တစ္ခ်ိန္လံုးမွာလည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ က်ီစားေနၾကပံုက ပန္းၿခံထဲေရာက္ေနသည့္ အလား..။ က်န္၀ိုင္းမ်ားကေတာ့ သူတို႔အတြဲကို သတိထားမိၾကပံုမရ..။ ေနာက္ စားပြဲထိုးေလးကို ေခၚၿပီး ေငြရွင္းတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေနာက္ ႏွစ္ေယာက္လံုး ထရပ္လိုက္ ၾကသည္။ အရပ္အေမာင္း အေတာ္ေကာင္းေသာ ေကာင္မေလးပင္..။ ရွည္လ်ားလွေသာ ဆံပင္မ်ားက ခါးေအာက္ပိုင္းထိပင္ေရာက္ေနေလၿပီ..။ ၀ို္င္းေပၚမွ ပစၥည္းမ်ားသိမ္းကာ ကၽြန္ေတာ္ဘက္သို႔ အလွည့္ …။ ဟာ…….. အလြန္ အံၾသသြားမိသည္။ ပါးစပ္ထဲမွ စားေနေသာ အျမည္းပင္ ျပဳတ္က်သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေနာက္မွ တစ္ခ်ိန္လံုး ၾကည့္ေနမိေသာ အတြဲမွာ သာမန္အတြဲမဟုတ္..။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်ိန္လံုး မိန္းကေလးဟု ထင္ထားသူမွာလည္း မိန္းကေလး မဟုတ္..။ ဘယ္လိုေတြပါလိမ္႔..။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိစဥ္မွာပဲ အရင္က ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္မေလးဟု ထင္ခဲ႔ေသာ ပုဂၢဳိလ္ေလးက ေဘးမွ ေကာင္ေလး လက္ေမာင္းကို ဆြဲကာ တစ္ဆိုင္လံုးကို ဂရုမစိုက္သကဲ႔သို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးမွ ျဖတ္ကာ ဆိုင္မွ ထြက္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးမွ အျဖတ္တြင္ “ ေမာင့္ကို အိမ္လုိက္ပို႔ေပးမယ္ေနာ္ ” ဆိုသည့္ အသံၾသၾသျဖင့္ ညုတုတု ေျပာေနေသာ အသံကို ေအာ္ဂလီဆန္စြာ ၾကားမိေအာင္ ၾကားလိုက္ရေသးသည္။
ေနာက္တစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေရႊတိဂံု ဘုရားကို ေရာက္ျဖစ္သည္။ ဘုရားရင္ျပင္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေစာင့္ဖို႔ ဓမၼာရံုတစ္ခုရဲ႕ ေလွကားမွာ ထိုင္ေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ အတြဲတစ္တြဲ လာထိုင္သည္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ “ ခ်စ္က ဘုရားမွာ ဘာေတြ ဆုေတာင္းခဲ႔လဲဟင္.. ” .. ကၽြန္ေတာ့ အနားတြင္ ကပ္ေနေသာ ေၾကာင့္ နားမေထာင္ေပမယ့္ ၾကားေနရသည္။ “ ေမာင္နဲ႔ ဘ၀ဆက္တိုင္း ေပါင္းရပါလို၏ လို႔ ဆုေတာင္းတာေပါ့ ” ေကာင္မေလးရဲ႕ ေျဖသံကို ၾကားလုိက္မိသည္။ ေအာ္… ခ်စ္ၾကတာ ခ်စ္ၾကတာ..။ ငွက္ျဖစ္ရင္ေတာင္ တစ္ကိုင္းထဲ၊ ငံျပာရည္ျဖစ္ရင္ေတာင္ တစ္ပုလင္းထဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့..။ အဲ.. ႏွစ္ေယာက္လံုးသာ ေနာင္ဘ၀မွာ ေယာက်္ားေလးေတြ ျဖစ္ရင္ေကာ …ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည့္မယ္ဆိုရင္…….။
အရင္ေန႔ညက ဘီယာဆိုင္မွ အတြဲကို မ်က္စိထဲ တန္းခနဲ ေျပးျမင္လိုက္မိပါသည္။
အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
ခုဆိုရင္ ပတၱျမားေျမ ဆိုတဲ႔ ဘေလာ့စေပါ့ေလးကေန အစပ်ိဳးၿပီး ျဖစ္တည္လာခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ ဘေလာ့ဟာ ဆိုရင္ ႏွစ္ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ခဲ႔ပါၿပီ..။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဆိုသလို ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ႔ အခ်ိန္နဲ႔ ခု တင္လိုက္တဲ႔ ပို႔စ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ ၁၀၀ ေျမာက္ ပို႔စ္အျဖစ္နဲ႔ တစ္ထပ္ထဲက်ေနပါတယ္..။ ဟိုး ပတၱျမားေျမ ဘေလာ့မွ စလို႔ အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ ဘေလာ့ထိေအာင္ မ်က္စိအေညာင္းခံ၊ လက္အေညာင္းခံ၊ ပိုက္ဆံ အကုန္ခံၿပီး လာေရာက္လည္ပတ္ၾကသူေတြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူး အထူးတင္မိပါတယ္..။
ဟိုအရင္ ပတၱျမားေျမ ဘေလာ့ကိုေတာ့ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕အေၾကာင္းေတြပဲ တင္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ကူးနဲ႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္….။ ဒါေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း ကိုယ္႔ၿမိဳ႕နာမည္နဲ႔ တင္ထားတဲ႔ ဘေလာ့ျဖစ္ေနေတာ့ ေတြးမိတာေတြကို ေရးခ်င္လာတဲ႔ အခါ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕နဲ႔ မသက္ဆုိင္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေရးအေၾကာင္းေတြ ျဖစ္ေနေလေတာ့ ဘယ္မွာတင္လို႔ တင္ရမွန္းမသိျဖစ္လာပါတယ္.။ တျဖည္းျဖည္း မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္တင္ထားတဲ႔ အတြက္ ေရးခ်င္တာေတြနဲ႔ မေရးသင့္တာေတြ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ေဘာင္က်ဥ္းလာသလို ခံစားရတာေၾကာင့္ ဒီ အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ ဆိုၿပီး စတင္ပံုေဖာ္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္..။ ဒီဘေလာ့ေလးကို အစပ်ိဳးၿပီး မၾကာပါဘူး မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ေလးကို ခြဲခြာၿပီး ထြက္လာခဲ႔ရေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ပတၱျမားေျမ ဘေလာ့ကို သိပ္မကိုင္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ဒီဘေလာ့ေလးမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ႔ပါတယ္..။ ပတၱျမားေျမ ဘေလာ့အတြက္ ပို႔စ္ေတြကိုေတာ့ ကိုေက်ာ္လင္းထြဋ္ ( ေအာင္ခ်မ္းသာ) က ဆက္လက္ၿပီး တာ၀န္ယူ တင္ေပးေနပါတယ္..။
ဘေလာ့ဆိုၿပီး စတင္ရင္းႏွီးလာတာကေတာ့ ကိုသားၿဖဴ (မိုးကုတ္မီဒီယာ) ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါပဲ..။ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ဘေလာ့ဂါ လို႔လည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္.။ (ဟိုးအရင္ကတည္းကရင္း နိဳင္ငံရပ္ျခားမွာ မုိးကုတ္ၿမဳိ႕သား ဘေလာ့ဂါေတြ ရွိႏွင့္ၿပီးသားပါ.. ကိုသားၿဖဴကေတာ့ မိုးကုတ္မွာေနၿပီး ဘေလာ့အေၾကာင္းကို မိုးကုတ္သူ မိုးကုတ္သားေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ႔တာပါ..)ေနာက္ပိုင္း သားၿဖိဳး (ကဗ်ာလြယ္အိတ္ေလး) အတူ ဘေလာ့အေၾကာင္းေတြကို ေတာ္ေတာ္ ေလ႔လာျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္..။ ခုထိလည္း ေလ႔လာေနဆဲပါပဲ..။ ဒီဘေလာ့ကို စတည္ၿပီးတာနဲ႔ ေရးခ်င္တာေတြ ေရးေတာ့မယ္ကြာ.. ဘယ္သူလာမဖတ္လည္း ကိုယ့္ဖာသာပဲဖတ္မယ္ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ႔တာပါပဲ..။ ဒါေပမယ့္ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ဆီကို လာလည္ၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားေပးၾကေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကိုယ့္ပိုစ္ေတြကိုကိုယ္ ျပန္စီစစ္ျဖစ္လာခဲ႔တယ္..။ လာလည္ဖတ္ရွဳသူေတြကိုလည္း အားနာလာမိတယ္..။ ဒီဘေလာ့ေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားစြာကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ရတယ္..။ သူတို႔အားလံုးနဲ႔လည္း စိတ္ခ်င္းရင္းႏွီးမႈေတြ ရွိလာခဲ႔တယ္.။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ တစ္ရက္တစ္ရက္ အြန္လိုင္းကို မထိုင္ျဖစ္ရင္ပဲ ဘာလိုေနသလိုလို …။ အြန္လိုင္းတက္ျဖစ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ပထမဆံုး ဖြင့္မိတာ ကုိယ္ဘေလာ့ပါပဲ..။ ေနာက္ စီေဘာက္မွာ လာေအာ္သြားၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ စကားေတြ၊ ကြန္မန္႔ေပးသြားၾကတဲ႔ စာေတြကို ၾကည့္ရင္း ပီတိျဖစ္ခဲ႔ရတာပါပဲ..။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ခုဆိုရင္ ႏွစ္ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ခဲ႔ပါၿပီ..။ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာခဲ႔ေပမယ့္ ပို႔စ္ကေတာ့ ခုမွ ၁၀၀ ေျမာက္ခဲ႔တာ..။ ဒါကိုေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ၿပီးမ်ား ပို႔စ္တင္ေနေသးတယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါပဲ..။ ရွက္စရာပါပဲလားေနာ္…။ ဒါေပမယ့္လည္း အမွတ္တရအေနနဲ႔ပဲ ဒီပို႔စ္ေလးကို တင္လိုက္ပါတယ္…။
အၿမဲ လာေရာက္အားေပးၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၊ စီေဘာက္မွာ ေရးသြားၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ကြန္မန္႔ေတြ ေပးသြားၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ဘာမွမေရးပဲ စာေတြကိုပဲ အစဥ္လာေရာက္ဖတ္ရွဳၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္…..။
အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
သန္႔ရွင္း သပ္ရပ္၍ ညီညာလွပစြာ ခင္းက်င္းထားေသာ ထိုဆိုင္ေလးထဲတြင္ စားသံုးသူမ်ားစြားျဖင့္ စည္ကားလွ်က္ရွိေလသည္။ စားပြဲထိုးေလးမ်ား ကလည္း စနစ္က်လွစြာ ၀န္ေဆာင္မႈေကာင္းလွသည္။ ထိုဆိုင္ေလးကေတာ့ ျမန္မာနိဳင္ငံရဲ႕ ေရွးေဟာင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ တစ္ခုျဖစ္တဲ႔ ပုဂံၿမိဳ႕ေလးမွ ပင္ျဖစ္သည္။ ေကာင္းမြန္ေသာ ခ်က္ျပဳတ္မႈ လက္ရာမ်ားေၾကာင့္ ထိုဆိုင္ေလးမွာ လူျပတ္သည္ မရွိ..။ အၿမဲ တစ္၀ိုင္းစ ႏွစ္၀ိုင္းစေတာ့ ပံုမွန္ရွိေနတတ္သည္။
တစ္ရက္မွာေတာ့ ထိုဆိုင္ေလးထဲသို႔ တိုးရစ္တစ္ေယာက္ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ျဖင့္ ေရာက္လာကာ ဆိုင္အတြင္းရွိ စားပြဲ၀ိုင္းအလြတ္တစ္ခုတြင္ ဟန္ပါပါ ၀င္ထို္င္လိုက္ေလသည္။ မၾကာမီ စားပြဲထိုးေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာကာ မီနဴးကဒ္ကို တိုးရစ္ေရွ႕သို႔ အသာခ်ေပးလိုက္ရင္း “ ဘာမ်ား သံုးေဆာင္မလဲ ” လို႔ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ေသာ စကားစုတစ္ခုကို သူ အလြတ္က်က္မွတ္ထားသည့္ အတိုင္း သြက္လက္စြာေမးလိုက္သည္။ တိုးရစ္ႀကီးကလည္း မီနဴးကဒ္ကို စတိုင္အျပည့္ျဖင့္ လွမ္းယူလိုက္ၿပီး စာမ်က္ႏွာ တစ္ရြက္ကို စတင္လွန္လိုက္သည္။ ၿပီး ေနာက္တစ္ရြက္ ..။ ေနာက္တစ္ရြက္..။ သူ မ်က္ေမွာင္တစ္ခ်က္ က်ဳံ႕သြားသည္။ ေတာ္ေတာ္လည္း စိတ္ညစ္သြားပံုေပၚသည္။ ညစ္လည္း ညစ္ခ်င္စရာပင္..။ စားပြဲထိုးေလး ခ်ေပးလိုက္ေသာ မီနဴးကဒ္ေလးထဲတြင္ ထိုအခ်ိန္က အဂၤလိပ္လို တစ္လံုးမွ မပါ..။ အားလံုးဟာ ျမန္မာလိုခ်ည္း….။ ဒါနဲ႔ သူလည္း မီနဴးကဒ္ကို ျပန္ခ်ၿပီး ေဘးဘီသို႔ တစ္ခ်က္ အကဲခတ္လိုက္သည္။ သူ႔ေဘးခ်င္းကပ္ရက္ ၀ိုင္းတစ္ခုတြင္ လူတစ္ေယာက္…။ သူ႔စား၀ိုင္းေပၚတြင္ ထမင္းႏွင့္ ဟင္းပြဲမ်ားမွာ အျပည့္..။ စားေသာက္ေနပံုမွာလည္း ေဘးကေနၾကည့္လွ်င္ သြားရည္က်ခ်င္စရာ..။ ဒါနဲ႔ သူလည္း စားပြဲထိုးကို ေခၚကာ သူ႔ေဘး၀ိုင္းသို႔ လက္ညိႈးထိုးျပကာ ၄င္းပံုစံမ်ိဳးခ်ေပးရန္ စားပြဲထိုးကို နားလည္ေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။
မၾကာခင္အခ်ိန္မွာပဲ သူ႔စားပြဲေပၚသို႔ အရံဟင္းခြက္ေပါင္းမ်ားစြာဟာ ငပိရည္၊ တို႔စရာ တို႔ႏွင့္ အတူ ဦးစြာေရာက္လာသည္။ ထမင္းႏွင့္ အဓိက ဟင္းမွာကား ေရာက္မလာေသး..။ သူလည္း ငပိရည္ႏွင့္ တို႔စရာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ ေဘး၀ိုင္းမွ တစ္ေယာက္ စားေသာက္ေနပံုကို အကဲခတ္လိုက္သည္။ ဟိုတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေခါင္းပင္မေဖၚ..။ ခဏအၾကာတြင္ ထမင္းႏွင့္ အဓိကဟင္းပြဲေရာက္လာသည္။ သူလည္း စားပြဲေပၚမွ ဟင္းခြက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေသခ်ာၾကည့္ကာ အရံဟင္းတစ္ခြက္ကို လက္ညိဳးထို၍ စားပြဲထိုးေလးအား “how much..?” လို႔ ေမးလိုက္သည္။ စားပြဲထိုးေလးကလည္း အရံဟင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လက္ေဆာင္ျဖစ္ေၾကာင္း အဂၤလိပ္လို ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ အရံဟင္း တစ္ပြဲကို ညႊန္ျပကာ ေမးျပန္သည္။ စားပြဲထိုးေလးကလည္း လက္ေဆာင္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္ အရံဟင္းတစ္ခြက္ ..။ ေနာက္တစ္ခြက္..။ ေနာက္တစ္ခြက္ႏွင့္ စား၀ိုင္းမွ အရံဟင္းပဲြမ်ား ကုန္သြားေလၿပီ..။ ဒါနဲ႔ အသားဟင္းျဖစ္ေသာ အဓိကဟင္းပြဲကို လက္ညိႈးထိုးကာ ေမးေတာ့ စားပြဲထိုးေလးမွ “2500 ks” လို႔ အဂၤလိပ္လို ပီသစြာ ျပန္ေျပာေလသည္။ စား၀ိုင္းတစ္ခုလံုးမွ ဟင္းပြဲမ်ားကို တစ္ခုမက်န္ေအာင္ သူေမးၿပီးေလၿပီ..။ သူ႔စိတ္ထဲ တစ္ခုခုကို ေက်နပ္သြားပုံရသည္။
ေနာက္ အသားဟင္းျဖစ္ေသာ အဓိက ဟင္းခြက္ကို ၾကည့္သည္။ အရံဟင္းမ်ားျဖစ္ေသာ ပဲဟင္း၊ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္၊ ပုန္းရည္ႀကီးသုပ္၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီးေၾကာ္.. စသ္ညမ်ားႏွင့္ ငါးပိရည္ အတို႔ မ်ားကိုၾကည့္ကာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ပိုင္နိဳင္စြာ ခ်ၿပီးဟန္ျဖင့္ သူ႔ေရွ႕မွ အသားဟင္းကို ေကာက္ကိုင္ကာ စားပြဲထိုးေလး လက္ထဲသို႔ ျပန္ထည့္ေပးလိုက္ၿပီး “ i don’t need it ” ဟုေျပာကာ လက္ခါျပလိုက္သည္။ ေနာက္ ခ်ထားေပးေသာ ဇြန္းႏွင့္ ခရင္းကို ကိုင္ကာ ေရွ႕မွ သူ႔ ထမင္းပန္ကန္ထဲသို႔ အရံဟင္းမ်ားကို ေလာင္းထည့္ကာ အရသာရွိေသာ ဟန္ျဖင့္ အားရပါးရ စတင္ စားေသာက္ေလေတာ့သည္။ စားပြဲထိုးေလးကေတာ့ အသားဟင္းခြက္ကိုကိုင္ကာ ေဘးတြင္ ေၾကာင္ၾကည့္လွ်က္…။
ေအာ္…. သူ႔ အေတြးနဲ႔ သူကေတာ့ ေလးစားေလာက္ပါရဲ႕…။
အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
ေရာင္နီ ၀ိုးတ၀ါးမွာ
ပု၀ါပါးပါး ၿမဴႏွင္းမႈန္ေတြ ျခံဳလြားစဥ္
အေမ႔ လက္ဖ၀ါးကို ဆုပ္ကိုင္လို႔
လမ္းမ်ားစြာ ေလွ်ာက္ခဲ႔တုန္းက
ဒီေဆာင္းဟာ မခ်မ္းပါဘူး အေမ…….။
ေျမာက္ျပန္ေလစိမ္းေတြ
တစ္ေခါက္ျပန္ ယိမ္းေနေလၿပီ…..။
ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ အေ၀း … ခ်ယ္ရီနဲ႔ ေ၀း
အေမနဲ႔လည္း ေ၀း… ေတာင္ျပာတန္းေတြ ေ၀း
အေတြးစိတ္ကူးေတြ ေ၀ဆာေနေသးခ်ိန္
ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဖုန္းခြက္ေလးထဲမွာ
တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္
အေမ႔ ဆံုးမသံေတြ ၾကားေနခဲ႔ခ်ိန္တုန္းက
ဒီေဆာင္းဟာ မခ်မ္းပါဘူး အေမ…..။
ေျမာက္ျပန္ေလစိမ္းေတြ
တစ္ေခါက္ျပန္ ယိမ္းေနေလၿပီ…..။
ဟိုးအေ၀းမွာ
မီးအိမ္တစ္လံုးေတာ့ ၿငိမ္းခဲ႔ၿပီ
စိတ္ဓါတ္ေတြ ၿပိဳဆင္းလို႔
အိမ္ယာလိပ္လည္း သိမ္းခဲ႔ၿပီ
လမ္းေတြ လမ္းေတြ ၾကမ္းတမ္းလို႔
အေမာေတြ အရွံဳးေတြနဲ႔ ျဖတ္သန္းခ်ိန္
ခုေတာ့
ဒီေဆာင္းဟာ အရမ္းခ်မ္းတာပဲ အေမ….။
ေျမာက္ျပန္ေလစိမ္းေတြ
တစ္ေခါက္ျပန္ ယိမ္းေနေလၿပီ …..
တစ္ေခါက္ျပန္ ယိမ္းေနေလၿပီ ………..။
အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
က်ယ္ေလာင္လွေသာ ရင္ခုန္သံတစ္ခု…. ။ ဒီရင္ခုန္သံသည္ မည္သည့္ အရပ္မွ ေပၚလာသနည္း။ ဟင္… င့ါရင္ဘတ္ထဲက အသံပါလား… ဒီေတာ့မွ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ျပန္လည္ သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးမွာ နိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ည္ျဖင့္….. ျပင္းထန္လွေသာ ေမာဟိုက္မႈကို ခံစားေနသည္။ တစ္ကုိယ္လံုးမွာလည္း ေခၽြးမ်ားႏွင့္ ရႊဲနစ္လွ်က္… စုိးရိမ္စိတ္မ်ားလည္း ရင္ႏွင့္ မဆံ့ေအာင္ပင္…။
ဒီအေကာင္ဟာ ဘာေကာင္လဲ…… ????
ကၽြန္ေတာ့္ အေရွ႕တည့္တည့္တြင္ ႀကီးစိုးေနေသာ အေမွာင္ရိပ္မ်ားစြာ….။ ထို အေမွာင္ရိပ္ထဲမွ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ စူးရွလွေသာ၊ ေကာက္က်စ္မႈဆန္လွေသာ၊ လင္လက္ ေတာက္ပလွေသာ မ်က္၀န္းေသးေသးေလး တစ္စံု….။ ေပၚလုိက္…. ေပ်ာက္သြားလုိက္….။ ထို မ်က္၀န္းေလးမွာ တစ္ေနရာထဲမွ မဟုတ္… တစ္ႀကိမ္တြင္ ထိုေနရာတစ္ခုမွ ေပၚလာၿပီးလွ်င္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္တြင္ေတာ့ ထိုေနရာတြင္ မဟုတ္….။ ေနာက္ထပ္ တစ္ေနရာမွ ထပ္မံ ေပၚထြက္လာသည္။
ယိုင္နဲ႔ေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ေရွ႕သို႔ တစ္ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္လာမိသည္။ ေရွ႕မွ ျမင္ကြင္းတြင္ အေမွာင္ထုမွ တျဖည္းျဖည္း လင္းလာကာ လမ္းေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို ျမင္ရသည္ဆိုရံု မွိန္ျပျပ….။ ေဘးဘက္မ်ားတြင္ေတာ့ ပကတိအတိုင္း ေမွာင္မည္းလွ်က္…။ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ ေလွ်ာက္လာမိေသာအခါ ယခင္ ရပ္ခဲ႔ေသာ ေနရာသို႔ ျပန္ွလွည့္ အၾကည့္..။ ဟာ…. ရင္ထဲတြင္ ထိတ္ခနဲ….။ ထိုေနရာကား ျပန္လည္ ေမွာင္မည္းလွ်က္။ စိတ္ကို ျပန္တင္းလိုက္ကာ ေရွ႕သို႔ ျပန္အလွည့္ ….။ လွ်င္ျမန္လွေသာ အရွိန္ျဖင့္ လူတစ္ေယာက္၏ ဒူးဇစ္ေလာက္သာသာ အရပ္အေမာင္းရွိေသာ လူႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ တစ္ကုိယ္လံုး အေမြးၾကမ္းၾကမ္းမ်ားျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ရုပ္သြင္ျဖင့္ အေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ ကၽြန္ေတာ့ဆီသို႔ ေျပးလာၿပီး ကုိယ္ေပၚသို႔ ခုန္တက္လာသည္။ ပံုသ႑ာန္ကို ျမင္လိုက္ရံုရွိေသးသည္ ထိုအေကာင္ကား ကိုယ္ေပၚသို႔ ေရာက္ေနႏွင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အား စတင္ တိုက္ခိုက္ေလေတာ့သည္။
ရုတ္တရက္ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ အံ့ၾသမႈမ်ားစြာျဖင့္ ထိုအေကာင္ေလး၏ တိုက္ခိုက္မႈကို အရူးတစ္ေယာက္ပမာ တစ္ကိုယ္တည္း လွည့္ပတ္ကာကြယ္ေနရသည္။ တစ္ခ်က္ ထိုေကာင္ေလး၏ ေသးငယ္လွေသာ လက္ေသးေသးေလးႏွစ္ဖက္ကို အမိအရဆုပ္ကိုင္မိခ်ိန္ ကုိယ္ခႏၶာမွ အျမန္ဆြဲခြာ၍ ရွိရွိသမွ် အင္အားျဖင့္ အေ၀းသို႔ ပစ္ေပါက္လိုက္သည္။ ပစ္လိုက္ေသာ အရွိန္ျဖင့္ အေကာင္ေလးမွာ ၾကမ္းျပင္သို႔ ေျခေထာက္မိသည္ႏွင့္ အေမွာင္ထုသို႔ လွ်င္ျမန္စြာ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ လြန္စြာ ေမာပန္းမႈမ်ားစြာ ႏွင့္ အတူ အေမွာင္ထုမ်ား၀ိုင္းရံေနေသာ ထိုေနရာတြင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကို အားငယ္ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္မ်ားစြာ….။ ဒီအေကာင္ေလးမွ ဒီ၀န္းက်င္မွာပဲ ရွိေနသည္ကိုလည္း စိတ္ထဲ အလုိလို သိေနမိသည္။ သူ ထပ္မံ ထြက္လာဥိးမည္။ ဘယ္ေနရာမွ ထြက္လာမည္ကိုကား မသိ…။
စိတ္ကို အစြမ္းကုန္တင္းလိုက္ကာ ေရွ႕သို႔ ရွိသမွ် ခြန္အားျဖင့္ … တစ္လွမ္း …. ႏွစ္လွမ္း…. သံုးလွမ္း….။ “ ၀ွစ္ ” ခနဲ႔ အသံႏွင့္ အတူ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ၾကားမွ ျဖတ္ေျပး သြားသည္ကို သိလိုက္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွ အေမွာင္ထုမွာလည္း ပိုမို သိပ္သည္းလာသလိုလို ….။ တိတ္ဆိတ္မႈကလည္း အျပည့္….။ အလင္းေရာင္ မွိန္ျပျပကိုေတာ့ မ်က္စိေရွ႕ ေလးငါးလွမ္းစာေလာက္ထိေတာ့ ျမင္ေနရသည္။ ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္ျဖင့္ မ်က္၀န္းတစ္ခုကိုလည္း အေမွာင္ရိပ္ထဲ ၾကည့္လိုက္လွ်င္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေတြ႔ေတြ႔လိုက္သည္။ ေရွ႕သို႔ တစ္လွမ္းျခင္းေနရင္းျဖင့္ ဒီအေကာင္ဟာ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေႏွာက္ယွက္မႈ ျပဳေနလဲ စဥ္းစားေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သို႔မွ စဥ္းစားလို႔ မရ….။
“ ခြီး ”
အသံနက္ႀကီးႏွင့္ အတူေက်ာေပၚသို႔ အေကာင္တစ္ေကာင္ က်လာျပန္ေလသည္။ အား………….. ကၽြန္ေတာ္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ဟစ္ရင္း ထို အေကာင္ေလးႏွင့္ လံုးေထြးတိုက္ခိုက္ေနရသည္။ မၾကာမီ အေမွာင္ထဲသို႔ တိုး၀င္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားျပန္ေလသည္။ “ ခြီး ” အသံဆိုးႀကီးႏွင့္ ေဘးဘက္မွ ထပ္မံ တိုက္ခိုက္လာျပန္သည္။ သူ၏ ေသးငယ္လွေသာ လက္ကေလးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနရာအႏွံ႕ကုတ္ဖဲ႔ေနေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖင့္ ျပန္လည္ခုခံရျပန္သည္။ ေနာက္ အေမွာင္ထဲသို႔ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပန္သည္။ ကၽြနေတာ္လည္း အေတာ္ပင္ ေမာဟိုက္ေနေလၿပီ ..။ ေျခလက္မ်ားလည္း ေပ်ာ႔ေခြ နံဳးခ်ိကာ လမ္းပင္ မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ …အားအင္မ်ားလည္း ကုန္ခမ္းေနေလၿပီ..။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဒီအေကာင္ ထပ္မံေပၚထြက္လာမွာကိုလည္း အလြန္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိသည္။ ထိုေနရာမွလည္း အေ၀းဆိုးသို႔ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခ်င္လွၿပီ…။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္ဘက္သို႔ ေျပးရမည္ကို မသိ..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သိေနသည္..။ ဒီေနရာမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ မည္သို႔ မွ မစြမ္းေဆာင္နိဳင္ေတာ့…. ဒီလိုပဲ ေနေနလို႔လည္း မျဖစ္… ဒီလိုႏွင့္တစ္လွမ္းျခင္း တစ္လွမ္းျခင္း အေရွ႕သုိ႔သာ ဦးတည္လွ်က္……
“ ခြီး ” ……………………………………………..။
* ကၽြန္ေတာ္ နယ္မွ ေနစဥ္အခ်ိန္အတြင္း (၇) ခါထက္ မနည္း တစ္ပံုစံတည္း မက္ခဲ႔ဖူးေသာ အိမ္မက္တစ္ခု ….။
အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
အၿပံဳး တစ္ပြင့္
ႏွစ္ပြင့္ … သံုးပြင့္
… အား …
ၿပိဳ ပ်က္ လဲ က် မူး ယစ္
… အား …
ၿပိဳ ပ်က္ လဲ က် မူး ယစ္
စကား တစ္ခြန္း
ႏွစ္ခြန္း …. သံုးခြန္း
အၾကည့္ တစ္ခ်က္
ႏွစ္ခ်က္ …. သံုးခ်က္
… အား …
ၿပိဳ ပ်က္ လဲ က် မူး ယစ္
အနမ္း…..
…… x ……
ၿပိဳ ပ်က္ လဲ က် မူး ယစ္္ ယစ္ ယစ္
အား …….. ။
အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
“ခံုနံပါတ္ ၂၂ ဟာ ဒီခံု ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္”
ကၽြန္ေတာ္ ခံုနံပါတ္ေတြကို ၾကည့္ရင္ လြယ္အိတ္ကို လြယ္ထားရာမွ ခၽြတ္ကာ ထိုခံုေဘးတြင္ ထိုင္ႏွင့္ေနၿပီးေသာ မိန္းကေလးကို ၾကည့္ရင္း ေမးလုိက္သည္။ ထိုအေမးကို မိန္းကေလးဟာ သူ႔ေခါင္းကို ၿငိမ္႔သည္ဆိုရံုသာ လႈပ္လိုက္ၿပီး ျပတင္းေပါက္အျပင္တြင္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားစြာျဖင့္ ရွဳပ္ယွက္ခပ္လွ်က္ရွိေသာ လူအမ်ားဘက္သို႔ ဦးလွည့္လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ပဲ လြယ္အိတ္ကို အေပၚသို႔တင္ၿပီး ခံုတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ မၾကာမီ ကားေပၚတြင္ ဖြင့္ထားေသာ သီခ်င္းကို ပိတ္သြားၿပီး ကားစတင္ထြက္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကျငာသံကို ၾကားရသည္။ ေဘးမွ မိန္းကေလးဘက္ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အျပင္သို႔သာ ရီေ၀ေ၀ေငးေမာေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
ေၾကျငာေနသံ ရပ္သြားၿပီး မၾကာမီမွာပဲ ကားႀကီးဟာ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ ထြက္ခြာလာလိုက္တာ အရွိန္ေတာ္ေတာ္ရလာေနၿပီျဖစ္သည္။ ဖြင့္ထားေသာ သီခ်င္းသံထဲတြင္ လြင့္ေမ်ာရင္း ထိုင္ခံုတြင္ မွီ၍ မ်က္လံုးကိုအသာမွိတ္ထားလိုက္သည္။ သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္ၿပီး တပုဒ္ ၊ တစ္ပုဒ္ၿပီး တစ္ပုဒ္။ သီခ်င္းသံ ရပ္သြားေလၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မ်က္လံုးကို အသာဖြင့္ၾကည့္ေသာအခါ တီဗြီဖန္သား ျပင္တြင္ ဇာတ္ကားေၾကာ္ျငာမ်ား လာေနေလၿပီ။ ေဘးမွ မိန္းကေလးကေတာ့ ေမွာင္မည္းလွ်က္ရွိေသာ ျပတင္းေပါက္ အျပင္သို႔သာ ေငးၾကည့္ေနလွ်က္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပသေနေသာ တီဗြီဇာတ္လမ္းသို႔ ျပန္လည္မ်က္ႏွာမူလိုက္သည္။
မိန္းကေလးသည္ ထိုင္ခံုကို မွီေနရမွ အေရွ႕ခံုဆီသို႔ လက္ႏွစ္ဖက္ထပ္၍ မ်က္ႏွာကိုလက္ေပၚသို႔ တင္လိုက္သည္ကို ျမင္ရသည္။ ေနာက္ ပုခံုးႏွစ္ဖက္မွာ နိမ္႔ခ်ည္ ျမင့္ခ်ည္ျဖစ္လာကာ တိုးဖြလွေသာ ရွိဳက္သံ တစ္ခ်က္ကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္ အထိ ထိုပုံစံအတိုင္းေနရာမွ ထိုင္ခံု အေနာက္သို႔ ျပန္လည္မွီထိုင္ကာ ျပတင္းေပါက္အျပင္သို႔သာ ၾကည့္လွ်က္ရွိသည္။ မၾကာမီ ထမင္းဆိုင္ေရွ႕တြင္ကားရပ္လုိက္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေပၚမွ ဆင္းကာ အေပါ့အပါးသြားၿပီး ထမင္းတစ္ပြဲ မွာလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့ေဘးမွ မိန္းကေလးမွာ ကားေဘးတြင္သာ တစ္ဦးတည္း ေခါက္တုန္႔ ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ လွ်က္ရွိသည္။ စားေသာက္ၿပီး၍ ကားျပန္လည္ထြက္ခ်ိန္တြင္ ခံုေဘးမွ မိန္းကေလးသည္ အေရွ႕ခံုသုိ႔လက္တင္ကာ အရင္တစ္ခါ ကဲ႔သို႔ ေခါင္းငုံ႕ေနသည္။ မၾကာမီ ရွိဳက္သံတစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ျပန္လည္ ထြက္က်လာသည္။
ကားထဲတြင္ လြတ္ထားေသာ အဲယားကြန္း၏ အေအးဓါတ္မွာ အေတာ္ပင္ေအးစက္လွ်က္ရွိသည္။ အေႏြးထည္ထည့္မလာမိေသာ ကၽြန္ေတာ္ ကားထဲတြင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုသာပိုက္လွ်က္ ျပန္လည္ခုခံေနရသည္။ ေဘးမွ မိန္းကေလးကေတာ့ သူမေရွ႕တြင္ခ်ိတ္ထားေသာ လက္ဆြဲအိတ္ထဲမွ ေစာင္တထည္ကိုထုတ္ကာ ျပတင္ေပါက္ဖက္သို႔ မွီလွ်က္ မိန္းေနေလသည္။ ထိုသို႔ မိန္းေနရင္းမွ သက္ျပင္းခ်သံ သဲ႔သဲ႔ကိုလည္း ၾကားလုိက္မိသည္။
ကားသည္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ရပ္ေလၿပီ။ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကိုမွာ၍ ထိုမိန္းကေလးကို ရွာမိေသာအခါ ဒီတစ္ႀကိမ္တြင္လည္း အရင္တစ္ခါကဲ႔သို႔ပင္ ကားနားတြင္သာ ရပ္လွ်က္ရွိသည္။ ကားေပၚမွ လူအားလံုးလုိလို စားေသာက္ဆိုင္ထဲတြင္ အသီးသီး စားေသာက္ေနၾကသည္။ သူမတစ္ေယာက္ထဲကိုသာ ကားနားတြင္ ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဟိုးအေ၀းသို႔ ေငးလွ်က္ရွိေသာ သူမအား မည္သူမွ သတိထားမိပံုမရ။ ဒီလိုႏွင့္ ကားျပန္လည္ ထြက္ခ်ိန္တြင္ သက္ျပင္းခ်သံကို ထပ္မံၾကားလိုက္မိသည္။ ေနာက္ အေရွ႕ခံုသို႔ ေခါင္းကိုမွီလွ်က္ ရွိက္သံတစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္တြင္ ကိုယ္လံုးေလးမွာ တသိမ္႔သိမ္႔တုန္တုန္သြားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
ခရီးကား ဆံုးေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ စတင္၀င္ေရာက္လာေလၿပီ။ သူမထံမွ သက္ျပင္းခ်သံႏွင့္ ရွိဳက္သံမ်ားမွ အပ မည္သည့္စကား တစ္ခြန္းမွ မၾကားခဲ႔ရ။
ကားမွာ တစ္ျဖည္းျဖည္းအရွိန္ေလွ်ာ့လာကာ ေနာက္ဆံုး ရပ္တန္႔သြားေလၿပီ။ ကားေပၚမွ ဆင္းရန္ လြယ္အိတ္ကိုလွမ္းယူရင္း မိန္းကေလးကို “ ေရာက္ၿပီ ဘယ္ျပန္ရမွာလဲ ” လို႔ အေမးမွာ သူအေျဖကား
ခရီးအရွည္ႀကီး ဆက္ရဦးမယ္ …………။
အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
အေတြးေပၚမွ အေတြးမ်ား