အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ

လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ဆယ႕္ငါးႏွစ္တာ ကာလ….

ဒီလိုေန႔ရက္မွာေပါ့… လူေလာကႀကီးထဲကို မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္…။ ဒီေလာကရဲ႕  ဖ်ားေယာင္းမႈ၊ လွည္႔စားမႈ၊  ေျပာင္းလဲမႈေတြၾကားမွာ ႀကီးျပင္းလာလိုက္တာ လူဘ၀ရဲ႕ သက္တမ္းအရဆိုရင္ သံုးပံုတစ္ပံုဟာ ကုန္ဆံုးသြားခဲ႔ေလၿပီ။ ဒီလိုကုန္ဆံုးသြားတဲ႔ ကာလာေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ၊ ၀မ္းနည္းမႈေတြ၊ ေအာင္ျမင္မႈေတြ၊ ရွံုးနိမ္႔မႈေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ့ခဲ႔ရမႈေတြ စတဲ႔ ေလာကဓံရဲ႕ လိႈင္းတံပိုးထဲမွာ အလူးလူး အလိမ္႔လိမ္႔ နဲ႔ပါပဲ။

အထပ္ထပ္ဖိခ်ခဲ႔ရတဲ႔ ဆပ္မကုန္တဲ႔ ေက်းဇူးတရားေတြေအာက္မွာ ျပန္လည္ဦးေမာ့နိဳင္ဖို႔နဲ႔ တစ္ထပ္ၿပီး တစ္ထပ္ ျပန္လည္ေခ်ဖ်က္ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနရတဲ႔ လူတစ္ေယာက္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာအရာေတြ လုပ္နိဳင္ခဲ႔တာရွိသလို လုပ္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုးမွာလည္း ျပန္လည္ၿပီး  တစ္ရစ္နဲ႔ တစ္ရစ္ ပိက်ခံေနရဆဲ…ျပန္လည္နစ္ၿမဳပ္ေနဆဲပါ..။  ၿပီးဆံုးသြားတဲ႔ အရာေတြမွာ အမွန္ေတြရွိခဲ႔သလို အမွားေတြဆိုတာလည္း ဒုနဲ႔ ေဒးေပါ့..။ ဒီလိုနဲ႔ ျပင္ဆင္လို႔ ရနိဳင္တဲ႔ အမွားေတြကို ႀကိဳးစားျပင္ဆင္ရင္းနဲ႔  ျပန္ျပင္မရနိဳင္ေတာ့တဲ႔ ေနာင္တေတြလည္း မ်ားစြာ ပိုက္ေထြးလွ်က္…..။ ဘာပဲေျပာေျပာ..  ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုအတြက္ဆိုရင္ေတာ့  မာနဆိုတဲ႔ အရာက္ုိလက္ဆြဲရင္း…..။

ဒီလိုႏွစ္ကာလအတြင္းမွာပဲ…တစ္ခါတစ္ရံ အခ်ိန္ေတြမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္နိဳင္ဖို႔ လႈပ္ရင္း လႈပ္ရင္းနဲ႔ ၿမဳပ္ၿမဳပ္သြားခဲ႔ရတဲ႔ အေျခအေနေတြ၊ ႏြံထဲေရာက္သြားသလို အေျခအေနမ်ိဳးေတြလည္း ႀကံဳခဲ႔ရတာ ခဏခဏေပါ့…..။ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြႀကံဳလိုက္ရတိုင္း က်က်သြားတတ္တဲ႔ အရာတစ္ခုကို မရမက ျပန္ျပန္ေကာက္ခဲ႔ရတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ..။ တစ္ခါတစ္ခါလည္း ေႏွာင္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို သြားၿပီးတြယ္ၿငိလိုက္မိခဲ႔ေပမယ့္ ဒီေနွာင္ႀကိဳးက အခ်ည္မခံလိုသူအတြက္ အသာအယာဆြဲေျဖလိုက္ရံုနဲ႔ပဲ ေျပေလွ်ာသြားခဲ႔ေလရဲ႕….။ တစ္ခါတစ္ရံလည္း စဥ္းစားမိခဲ႔ပါရဲ႕… ဘ၀ဆိုတာ ဘာမဟုတ္တဲ႔ စကၠဴေတြအတြက္မ်ားလားေပါ့ေလ..။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး..။ ဘာမဟုတ္တဲ႔ စကၠဴေတြက ဘ၀တစ္ခုကို ျဖစ္ေစခဲ့တာကို သိလိုက္ရမိျပန္ေရာ..။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ခုဆိုရင္ ႏွစ္ဆယ္ငါးႏွစ္တဲ႔… အခ်ိန္က သတိေပးလာတယ္…။ ခုခ်ိန္ထိ ဘာဆိုဘာမွ မလုပ္ခဲ႔လိုက္ရေသးသလိုလို …. ။ ဘာဆိုဘာမွလည္း မၿပီးေျမာက္ေသး သလိုလို..။ ကုန္္ဆံုးသြားတဲ႔ အခ်ိန္ေတြဟာလည္း ဘာမွ မၾကာလိုက္သလိုလို..။ မထင္မွတ္ပဲ မၾကာေသးခင္ကမွ တြယ္ၿငိမိျပန္တဲ႔သံေယာဇဥ္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းအတြက္လည္း  ရင္ေလးမိသလိုလို…။ ဒီႀကိဳးေလးဟာ လံုး၀ထင္မွတ္မထားပဲတင္းက်ပ္စြာခ်ည္ေႏွာင္မိေနေလေတာ့လဲ ခက္ပါ့… ။ ထားလိုက္ပါၿပီ..။  ၿပီးခဲ႔တာေတြလည္း  ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ သၿဂၤဳလ္ေနခဲ႔ရၿပီး ေနာင္လာမယ့္ အခ်ိန္ေတြကိုလည္း ဖမ္းဆုပ္လို႔ မလြယ္ဘူးျဖစ္ေနေတာ့….။ ဒီအခ်ိန္.. ဒီအရြယ္မွာျဖင့္…………….။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ၂၆ လို႔ေျပာရေတာ့မယ္……………………….။

ps.. ဘာပဲေျပာေျပာေပါ့ေလ.. ဒီေမြးေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ဆံုးေသာ ေမြးေန႔တစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ… Thank you for all…

အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ
၂၈.၆.၂၀၀၉

ကၽြန္ေတာ့ဘာ၀ါသနာပါသလဲ… ဟုတ္လား.. ကၽြန္ေတာ္ပါတဲ႔ ၀ါသနာကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကလိတာ၊  ဟိုနိဳက္ဒီနိဳက္ နဲ႔ ဟိုရွာဒီရွာ ေတြေပါ့ဗ်ာ.. အဲဒါေတြအရမ္း၀ါသနာပါတယ္…။ အဲ..တမ်ိဳးေတာ့ မထင္လိုက္နဲ႔ေနာ္… စက္ပစၥည္းေတြ ကလိတာကိုေျပာတာ..။ ( လူေတြက ယံုရတာမဟုတ္.. ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေတြးရင္ေတြးေနမွာ.. )

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းတုန္းကဆိုရင္ က်ဴရွင္ ဆရာမက စာက်က္ခိုင္းထားတဲ႔ အခ်ိန္ဘာလုပ္ေနတယ္မွတ္လဲ.. ကက္ဆက္ေသးေသးေလး ထဲက စပီကာေတြျဖဳတ္ၿပီး အဲဒီတုန္းက ေခတ္စားလိုက္ေသးတဲ႔ RA သံဘူးေလ..သိတယ္ဟုတ္.. အယ္ကုိေဟာ 1%
ပါတယ္ဆိုလား…အမေလး..အဲဒီတုန္းက အဲဒီ 1% ပဲပါတဲ႔ သံဘူးကို ခိုးခိုးေသာက္ရတာေလ.. အရက္လည္း မေသာက္တတ္ေသးဆိုေတာ့..။ ဟိ.. ၾကြားေနတာနဲ႔ပဲ အဆံုးမေရာက္ေတာ့ပဲေနမယ္.. ထားလုိက္ပါေတာ့ေလ.. အဲဒီ သံဘူးအေဟာင္းေလးေတြကိုေဖာက္ၿပီး စပီကာေတြထည့္ ကက္ဆက္နဲ႔တြဲ.. တိတ္ေတြနဲ႔ပတ္.. ဟုတ္ေနတာေလ..ကိုယ္အေတြးနဲ႔ကုိယ္…။ အဆဲခံရတာလည္း မမွတ္.. အရိုက္ခံရတာလည္း မမႈ.. လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ေနရမွာေနာ့… ဆိုသလိုပဲ…။ ေတာ္ေသးလို႔သာ ဆယ္တန္းေလး ေအာင္လာတာ..။

ေနာက္ပိုင္း အြန္လိုင္းစသံုးဖူးတဲ႔ အခ်ိန္ကေနစၿပီး ဟိုရွာဒီရွာေတြ၀ါသနာပါလာခဲ႔တယ္ဗ်..။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ friendster ေပါ့ဗ်ာ..။ စစခ်င္းဆိုေတာ့ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔ ဟိုလူ႔ page ေလးၾကည့္လိုက္ … အားက်လိုက္.. ဒီလူ႔ page ေလးၾကည့္လိုက္ .. အားက်လိုက္… ကိုယ္ကလည္း မလုပ္တတ္.. ဘယ္ကစလုပ္ရမွန္းလညး္ မသိ… လုပ္ဖူးတဲ႔လူေတြကို ေမးေတာ့လညး္ သူတို႔က သိပ္မေျပာျပခ်င္..။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကိုယ္ဖာသာ.. ဟိုရွာလိုက္ ဒီရွာလိုက္ နဲ႔ တျဖည္းျဖည္းကိုယ့္ page က လူရိုေသ ရွင္ရိုေသေလး ျဖစ္လာေတာ့ friendster မွာ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ …။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အြန္လိုင္းမွာ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့..။ ဒါနဲ႔ပဲ သိတယ္ဟုတ္.. အလုပ္မရွိေတာ့ ရွိတာေလးနဲ႔ ေလာက္ငွေအာင္ ေသာက္ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ…ဟီး..။ ေသာက္ျဖစ္လာေတာ့ အြန္လုိင္းမတက္ျဖစ္.. အြန္လိုင္းတက္ျဖစ္ရင္ မေသာက္ျဖစ္… ။ ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႔ လူေတြသိကုန္ၿပီလား မသိ..။

ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘေလာ့လုပ္ျဖစ္လာတဲ႔ အခ်ိန္ စာေရးတာလည္း ၀ါသနာပါလာသလို.. အရင္ကတည္းက ၀ါသနာပါလာတဲ႔ ဟိုကလိဒီကလိ၊ ဟိုနိဳက္ဒီနိဳက္၊ ဟိုရွာဒီရွာ ၀ါသနာလည္း မစြန္႔လြတ္နိဳင္ေသးဘူးဗ်….။  ခုထိေတာ့ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ေနရတုန္းပါပဲ.. ဟာဟ..။

ကဲ မႏွင္းဆီနက္ေရ…. ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္တယ္ဟုတ္…။

အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ

ေခတ္မွီစက္ကေလးထဲမွ လွ်င္ျမန္စြာ လည္ေနေသာ ဖန္ပုလင္းရွည္ေလးကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲတြင္ အလြန္ပင္ စိတ္လွဳပ္ရွားေနမိသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ စက္ထဲမွ ပုလင္းရွည္ေလးကိုထုတ္ကာ အထဲမွ အရည္ၾကည္ေလးမ်ားကို စကၠဴေခ်ာင္းေလးမ်ားေပၚသို႔ တစ္စက္ျခင္းခ်လိုက္တာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ပုလင္းရွည္ေလးအတြင္းမွ အရည္ၾကည္ေလးမ်ား စကၠဴေခ်ာင္းေလးထဲသို႔ အစိမ္႔စိမ္႔စီးဆင္းေနသလို
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာလည္း တဆတ္ဆတ္ခုန္လွ်က္ရွိသည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း လြန္စြာမွ ေလးလံလွေသာ အရာတစ္ခုကို တနင့္တပိုးထမ္းထားရသကဲ႔သို႔ ခံစားေနရသည္။ တစ္စကၠန္႔…. ႏွစ္စကၠန္႔….  သံုးစကၠန္႔….။ ရင္ခုန္သံမ်ားကလည္း တဒိုင္းဒိုင္းႏွင့္။

—————————–

“ A ေသြးတစ္လံုးလိုတယ္… အခုခ်က္ခ်င္းရမွျဖစ္မယ္…လူနာက အရမ္းကို အေရးႀကီးေနတာ”
ဆိုေသာ အသံကို ဆိုင္ကယ္ေပၚထိုင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္နားစြန္နားဖ်ား ၾကားလိုက္မိသည္။ ေဆး႐ံု ဆိုင္ကယ္တကၠစီဂိတ္ေလးမွ အျမဲခရီးသည္ ေစာင့္ ေလ႔ရွိေသာ  ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠစီသမားမ်ားအဖို႔ေတာ့  ထုိစကားမ်ားမွာ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားေနရေလ႔ရွိသည္။
“ A ေသြးဆိုပါလား”
ကၽြန္ေတာ္နဳတ္ဖ်ားမွ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြန္ေတာ္႔ေသြးအမ်ိဳးအစားမွာ A ေသြးျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

“ လူနာက အရမ္းအေရးႀကီးေနသည္တဲ႔… လိုေနတဲ႔ေသြးကလည္း A ငါလွဴလို႔ရသားပဲ… ငါလွဴလိုက္ရင္ေကာင္းမလား ”
“ အာ… ငါေသြးလွဴေနရင္ ခရီးသည္ေတြ လြတ္ကုန္မွာေပါ့… ၿပီးေတာ့ ငါ့စီနီယာကလည္း နံပါတ္တစ္ ေရာက္ေနၿပီ.. ဒီတစ္ခါ ခရီးသည္လာတာနဲ႔ ငါ့အလွည့္.. ငါထြက္ရေတာ့မွာ”
“ ခရီးသည္လာလည္း ဘာျဖစ္လဲကြာ…ဟိုမွာက အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတာ.. တကယ္လိုအပ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ လွဴရမယ့္ေသြးအတြက္ ဘယ္ေလာက္  ကုသိုလ္ရလိုက္မလဲ”
“ ေတာ္ၾကာ တစ္ေၾကာင္းထဲနဲ႔ ၁၅၀၀ တို႔ ၂၀၀၀ တို႔ရမယ့္ အခ်ီႀကီးခရီးသည္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”
“ ဒါေပမယ့္ကြာ… အဲေလာက္ပိုက္ဆံက ျပန္ရွာလို႔ရပါတယ္ေလ..လူ႔အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ကယ္ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္…”
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွ ေသြးလွဴဖို႔နဲ႔ မလွဴဖို႔ကို လြန္စြာလွ်င္ျမန္လွေသာ စိတ္အဟုန္ျဖင့္ ဆြဲေနေသာ လြန္ျဖစ္သည္။

“ ကၽြန္ေတာ္လွဴမယ္ဗ်ာ”
ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ျပတ္သားစြာ ခ်လိုက္ၿပီး လူနာရွင္ကိုကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္သည္။
“ ငါ့ညီက A ေသြးလား”
“ ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ A ေသြးပါ”

“ ဒါဆို အဆင္ေျပတယ္ကြာ… လာ”

ကၽြန္ေတာ္သူေခၚရာေနာက္သို႔လိုက္လာရင္း တစ္ခါမွ ေသြးမလွဴဖူးေသာကၽြန္ေတာ္ တကယ့္တကယ္ ေသြးလွဴရေတာ့မည္ ဆိုေတာ့ အေတာ္ စိတ္လွဳပ္ရွားေနမိသည္။ ေသြးစစ္ခန္းထဲကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေသြး အနည္းငယ္ကို ယူကာ ပုလင္းရွည္ေလးထဲသုိ႔ထည့္သည္။ ေနာက္ ထုိပုလင္းရွည္ေလးကို စက္အတြင္းသို႔ ထည့္လိုက္သည္။

—————————-

“ ကဲ..ငါ့ညီလာ မင္းေသြးလွဴလို႔ရၿပီ… မင္းရဲ႕ေသြးကို အကုန္စစ္ၿပီးၿပီ အားလံုးေကာင္းတယ္…”
ဆိုေတာ့မွပင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အေတာ္ေလးေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားမိသည္။ ေနာက္ ခုတင္တစ္လံုးေပၚတြင္ အိပ္ခိုင္းသည္။
“ အပ္ထိုးမယ္ေနာ္.. ခဏေလးေတာ့ နာမယ္”
ဆစ္ကနဲ ခံစားမႈႏွင့္အတူ ပီတိတစ္ခု ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲသို႔  ကိန္း၀ပ္လာခဲ႔သည္။ ေသြးထုတ္အၿပီးတြင္ တစ္ကုိယ္လံုး ေပါ့ပါးသြားလို လူလည္း အေတာ္ပင္လန္းဆန္းသြားသည္။ ေသြးလွဴဘဏ္မွ ေပးေသာ ေသြးလွဴရွင္ကတ္ေလးကို ကိုင္ကာကၽြန္ေတာ့္ေသြးကို အလွဴခံေသာ လူနာကိုသြားၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးကို သြင္းေနေသာ လူနာကေလးငယ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာလည္း ေဖာ္မျပတတ္ေသာ
ခံစားမႈ တစ္ခုကို ခံစားလိုက္ရသည္။ ဂိတ္ျပန္ေရာက္ေတာ့
“ မင္းေသြးသြားလွဴေနတုန္း ခရီးသည္လာလုိ႔ နံပါတ္ႏွစ္ကတစ္ေယာက္လိုက္သြားတယ္…၁၀၀၀ တန္ခရီး ” လို႔ ဂိတ္က အစ္ကိုႀကီးကေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းမနည္းမိပါ။ ထိုပိုက္ဆံ တစ္ေထာင္အစား တန္ဖိုးရွိေသာ အလွဴတစ္ခုကို ျပဳလိုက္ရသည့္အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ေက်နပ္အားရမိသည္။

“ အေမေရ.. ဒီေန႔သားပထမဆံုး အႀကိမ္ေသြးလွဴခဲ႔တယ္.. ဒီမွာ”
ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေသြးလွဴရွင္ကတ္ေလးကိုျပေတာ့ အေမက
“ နင္က ေသြးလွဴခဲ႔တယ္ .. နင္က အရက္ကလည္း ေသာက္ေသးတယ္ ေဆးလိပ္လည္း မလြတ္ဘူး… နင့္ေသြးကို ရတဲ႔လူေတာ့ ”
လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို စသည္။ ေနာက္မွ အေမက
“ ငါ့သား ေသြးလွဴခဲ႔တယ္ဆိုေတာ့ ေအပိုး၊ ဘီပိုး၊ စီးပိုး ေတြကင္းတာေပါ့.. ”
“ ဟုတ္တယ္အေမ.. အကုန္လံုးစစ္ၿပီး ေအာင္မွ လွဴလို႔ရတာေလ”
“ ေအး..အေမက စိုးရိမ္ေနတာ သားရဲ႕.. အေမက စီပိုးရွိတယ္ဆိုေတာ့ ငါ့သားေတြကိုလည္း စီပိုးရွိေနမွာစိုးတာ.. ခုလုိ မရွိဘူးဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ သားရယ္.. ေနာက္ ေသြးလွဴတယ္ဆိုတာ အလြန္  မြန္ျမတ္တဲ႔ အလွဴတစ္ခုပဲသားရဲ႕႕   … ကိုယ့္ရဲ႕ အေသြး နဲ႔ အသား ဆိုတဲ႔ ထဲက အေသြးကိုလွဴတဲ႔ အလွဴ ၊ ကိုယ့္ေသြးသားကိုေတာင္ လွဴတဲ႔အလွဴဆိုေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ေလသားရဲ႕    .. ပစၥည္းဥစၥာေတြ လွဴတဲ႔ အလွဴထက္ အမ်ားႀကီးျမတ္တယ္သားရဲ႕ … ေနာက္ ေသြးလွဴမယ္ဆိုေတာ့ ေသြးေတြစစ္ရတယ္.. အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ရဲ႕ က်န္းမာေရးအတြက္လည္း စစ္ၿပီးသားျဖစ္သြားတယ္… ခႏၶာကို္ယ္ထဲက ေသြးတစ္ပုလင္း ထုတ္လိုက္တဲ႔ အတြက္ အဲဒီေသြးတစ္ပုလင္းစာ ကိုယ္ထဲမွာ အသစ္ျပန္ျဖစ္တယ္ေလ…   ေသြးသစ္ေလာင္းတာဆိုေတာ့ က်န္းမာတာေပါ့ကြယ္… ၿပီးေတာ့ ေသြးလွဴေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ အႀကီးအက်ယ္ ေသြးထြက္သံယိုမႈေတြဆိုတာ ျဖစ္ခဲတယ္သားရဲ႕… သားလွဴခဲ႔တဲ႔ ေသြးအတြက္ အေမ သာဓုေခၚပါတယ္သားရယ္…”
ဆိုၿပီး အေမေျပာျပေတာ့မွပင္ ေသြးလွဴျခင္း အက်ိဳးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ပိုသိခဲ႔ရသည္။ ပိုၿပီးလည္း ၀မ္းသာပီတိျဖစ္မိသည္။

——————————

“ ဟယ္လို .. ကိုေမာင္ေမာင္ ရွိပါသလား”
“ ဟုတ္ကဲ႔ ေျပာေနပါတယ္”
“ ရင္ခုန္သံ ေသြးလွဴအသင္းကပါ.. လာမယ့္ ၆ လပိုင္း ၆ ရက္ေန႔ စေနေန႔မွာ ေသြးလွဴပြဲရွိတယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းၾကားေပးတာပါရွင္ ”

——————————-

နံပါတ္ ၅ သို႔ ေရာက္ၿပီျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးလွဴကတ္ေလးကို ကိုင္ၿပီး လက္ေမာင္းမွ ေသြးထုတ္ထားေသာ ေနရာသို႔ တစ္ခ်က္ၾကည့္မိသည္။ ဒီႏွစ္ သႀကၤန္ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အေမသာရွိေနဦးမယ္ဆိုရင္ ဘာေျပာဦးမည္ မသိ………။

အခ်စ္မဲ႔ဂစ္တာ

လြန္ေလၿပီးေသာ အခါက တိုင္းၿပည္တစ္ျပည္မွာ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးရွိသတဲ႔။ အဲဒီဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔တိုင္းျပည္ႀကီးကို မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါးနဲ႔ အညီ အုပ္ခ်ဳပ္သတဲ႔။ ဒီေတာ့ တိုင္းျပည္ဟာ အလြန္မွ သာယာ၀ေျပာၿပီး စည္ကားလွသတဲ႔။ ဘုရင္ႀကီးဟာလည္း ေန႔စဥ္ဆိုသလို အလွဴအတန္းကိုလည္း အႀကီးအက်ယ္ေပးၿပီး သီလ သမာဓိလည္း ျပည့္စံုေတာ့ တုိင္းသူျပည္သားေတြဟာ ဘုရင္ႀကီးကို လြန္စြာမွ ခ်စ္ၾကသတဲ႔။ ဘုရင္ႀကီးကလည္း သူရဲ႕ တိုင္းသူျပည္သားေတြအားလံုးကို ရင္၀ယ္သားလိုေစာင့္ေရွာက္သတဲ႔။

တစ္ရက္မွာေတာ့ အမတ္ႀကီးတစ္ပါးက ဘုရင္ႀကီးကို ေလွ်ာက္သတဲ႔။
“ အရွင္မင္းျမတ္ဘုရား အရွင္မင္းႀကီးတစ္ရက္တစ္ရက္လွဴတန္းၿပီး သီလေတြ သမာဓိေတြ ေဆာက္တည္ေနတာေတြဟာ ဘာအတြက္လုပ္ေနတာပါလဲဘုရား ”
ဆိုေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက
“ ဒီဘ၀မွာ ေကာင္းမႈလုပ္တဲ႔ အတြက္ ဒီဘ၀မွာသာမက ေနာင္ဘ၀မွာလည္း ေကာင္းက်ိဳးေတြခံစားရတယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္ေလ အမတ္ႀကီးရဲ႕”
ထုိအခါ အမတ္ႀကီးက ဘုရင္ႀကီးကို
“ ဒီဘ၀မွာ ေကာင္းတာလုပ္လို႔ ေနာက္ဘ၀မွာ ေကာင္းတာမျဖစ္ပါဘူးဘုရား”
“ အလုိ.. ဘယ္လိုေၾကာင့္ဒီလိုေလွ်ာက္တင္ရသတုန္း အမတ္ႀကီးရဲ႕ ”
“ အရွင္ဘုရား.. ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးရဲ႕ အရင္ဘ၀တစ္ဘ၀ကို ျမင္ရပါတယ္ ဘုရား… ”
ဆိုေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ လြန္စြာအံ့ၾသသြားၿပီး
“ဒါျဖင့္ အမတ္ႀကီးရဲ႕ အရင္ဘ၀ကို ေလွ်ာက္တင္စမ္းပါဦး ”
“ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အရင္ဘ၀တုန္းက မုဆိုးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ဘုရား… သားသတ္ ငါးသတ္နဲ႔ ေကာင္းမႈဆိုလို႔ တစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ႔ဖူးပါဘူးဘုရား… ဒီေလာက္ မေကာင္းမႈေတြကို အရင္ဘ၀က အမ်ားႀကီးလုပ္ခဲ႔တာေတာင္မွ ယခုဒီဘ၀မွာ အရွင္မင္းႀကီးအပါးမွာ ခစားရတဲ႔ အမတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ၿဖစ္ၿပီး စည္းစိမ္အျပည့္နဲ႔ ေနေနရပါတယ္ဘုရား…. ဒါေၾကာင့္ ဒီဘ၀မွာ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေနာင္ဘ၀ ေကာင္းတာရမယ္ဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူးဘုရား.. ဒီဘ၀မွာ မေကာင္းတာလုပ္လည္း ေနာင္ဘ၀မွာ မေကာင္းတာမျဖစ္နိဳင္ပါဘူး ဘုရား…. အကယ္၍ ဒီဘ၀မွာ မေကာင္းတာလုပ္လို႔ ေနာင္ဘ၀ မေကာင္းတာျဖစ္ရမယ္ဆို္ရင္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးဟာ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးေတာင္ ေရာက္ေနမွာမဟုတ္ပါဘူးဘုရား… ဒီေတာ့ အရွင္မင္းႀကီး အေနနဲ႔လည္း အလွဴအတန္းေတြ သီလေတြ လုပ္ေနစရာေတာင္ မလိုပါဘူးဘုရား.. လုပ္ေနလို႔လည္း ေနာင္ဘ၀မွာ ေကာင္းတာခံစားဖို႔ မေသခ်ာပါဘူးဘုရား .. မလုပ္လို႔လည္း မေကာင္းတာ မျဖစ္နိဳင္ပါဘူးဘုရား …”
ဆိုေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ယံုၾကည္မိသြားသတဲ႔။

အဲဒီအခ်ိန္ကေနစလို႔ ဘုရင္ႀကီးဟာ မင္းက်င့္တရားေတြ ပ်က္စီးၿပီး အလွဴအတန္းေတြကို ရပ္လိုက္သတဲ႔။ တစ္ရက္နဲ႔တစ္ရက္ တိုင္းေရးျပည္ေရးေတြကိုမလုပ္ေတာ့ပဲ အေပ်ာ္အပါးနဲ႔ သာ အခ်ိန္ကုန္ေနေတာ့တယ္။  ဒီေတာ့ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ ဘုရင္က မင္းေကာင္းမင္းျမတ္လို မက်င့္ေလေတာ့ တုိင္းျပည္ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆုတ္ယုတ္စ ျပဳလာတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ သမီးေတာ္တစ္ပါးက
ဘုရင္ႀကီးကို ေလွ်ာက္တင္သတဲ႔။
“ ဖခမည္းေတာ္ဘုရား ဘာေၾကာင့္ အရင္တုန္းကလို အလွဴအတန္းမ်ား၊ သီလ သမာဓိမ်ားကို မလုပ္ေတာ့ပဲ ေနပါသလဲဘုရား”
လို႔ ေမးေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အမတ္ႀကီး အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပသတဲ႔။ ဒီဘ၀ ေကာင္းတာလုပ္လည္း ေနာင္ဘ၀ေကာင္းတာမရနိဳင္ဘူးေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ မင္းသမီးေလးက ဘုရင္ႀကီးကို
“ ဖခမည္းေတာ့ဘုရား အဲဒီအမတ္ႀကီးဟာ အရင္ဘ၀ တစ္ခုကိုပဲ ျမင္ရတာပါဘုရား.. သမီးေတာ္ဟာ အရင္ဘ၀ ခုႏွစ္ဘ၀ကို ျပန္ျမင္ရပါတယ္ဘုရား”
ေလွ်ာက္ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အလြန္႔အလြန္ကို အံ့ၾသသြားသတဲ႔။ အဲဒီမွာ မင္းသမီးေလးဟာ
“ သမီးေတာ္ဟာ ဟိုးခုႏွစ္ဘ၀ေျမာက္က ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္… သမီးေတာ္ ေယာက်္ားေလးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အဲဒီဘ၀မွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အလိုမတူပဲ တစ္ခါေစာ္ကားခဲ႔မိပါတယ္ .. အဲဒီတစ္ခါအမွားေၾကာင့္ ေနာက္ ေျခာက္ဘ၀ေျမာက္ကေနစလို႔ ယခု ဘုရင့္သမီးေတာ္ မျဖစ္ခင္ အရင္ဘ၀အထိဟာ တိရိစာၦန္ဘ၀ေတြကိုပဲရခဲ႔ပါတယ္… အဲဒီရတဲ႔ တိရိစာၦန္ဘ၀မွာလည္း ဘ၀တိုင္း အထီးဘ၀မရပဲ အမဘ၀သာ ရခဲ႔ပါတယ္ဘုရား… ယခု ဟိုးခုနစ္ဘ၀အလြန္က ျပဳခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလးေတြရွိလို႔ လူ႔ဘ၀ျပန္ရေတာ့လည္း သားေတာ္အေနနဲ႔ မရပဲ သမီးေတာ္အျဖစ္ အမဘ၀သာ ရေနတုန္းပါပဲဘုရား.. ”
လို႔ေလွ်ာက္တင္ေလေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အျမင္မွန္ရၿပီး ကံ ကံရဲ႕ အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ကာ ေနာက္ေန႔မ်ားမွစ၍ အလွဴအတန္းမ်ား၊ သီလ မ်ားကို ယခင္ကကဲ႔သို႔ပင္ ျပန္လည္ ျပဳလုပ္ေလေတာ့သည္။ ထိုအခါမွ တိုင္းျပည္သည္ ျပန္လည္ကာ စည္ပင္၀ေျပာလာေလ ေတာ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္လုပ္ခဲ႔ေသာ ကံမ်ားသည္ ေနာင္ဘ၀တြင္ အက်ိဳးေပးသည္မ်ား ရွိသကဲ႔သို႔ သံုးေလးငါးဘ၀ ေက်ာ္ၿပီးမွလည္း အက်ိဳးေပးနိဳင္ေလသည္။

(ps) မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ သားတပည့္ ဓမၼရံသီ မိုးကုတ္ဓမၼရိပ္သာဆရာေတာ္ ဦးသုနႏၵေဟာၾကားေသာ တရားပြဲမ်ားတြင္ နာခဲ႔ရေသာ တရားေတာ္မ်ားထဲမွ ယခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနေသာ တရားတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။

`လူ´ ဟူ၍ ေမြးဖြားလာကတည္းကပင္  ကိုယ္လုပ္ခ်င္သည္မ်ား၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သည္မ်ားကို မလုပ္ရေသာ အခါ မျဖစ္ရေသာအခါမ်ိဳးမ်ားတြင္ ႀကိဳးပမ္းမႈတစ္ခုခုျဖင့္ လုပ္ခြင့္ရရန္ ျဖစ္ခြင့္ရရန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေလ့ရွိၾကသည္။ လူမွပင္ မဟုတ္ပါ။ ေလာကရွိ သက္ရွိသတၱ၀ါမ်ားအားလံုးသည္ လြပ္လပ္မႈကို ခင္မင္ၾကသည္။ ႏွစ္သက္ၾကသည္။ လိုလားၾကသည္။ မည္သည့္ သတၱ၀ါမွ ဖိႏွိပ္မႈ ၊ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈမ်ားကို မခံခ်င္ၾက။ ၄င္း အျပင္ လူ
အပါအ၀င္ သတၱမ်ားအားလံုး၏ စိတ္သည္ မည္သည့္ အေျခအေနတြင္မဆို အနိဳင္ရလုိမႈ ၊ ဗိုလ္ခ်ခ်င္မႈႏွင့္ အထက္စီးမွာသာ ေနခ်င္သူေတြက မ်ားသည္။ ထိုေနရာမ်ားသို႔ ေရာက္ေနေသာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာလည္း ႀကီးနိဳင္ငယ္ညွင္း ဆိုသကဲ႔သို႔ စြမ္းအားႀကီးသူ ရာထူးႀကီးသူမ်ားက စြမ္းအားနည္းသူ ရာထူးနိမ္႔ သူမ်ားကို ညွင္းဆဲမႈမ်ားမွာ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိၾကသည္။ ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးမ်ားတြင္ ဖိႏွိပ္ခံရသူ၊  မလြတ္လပ္ဟု ခံစားရသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ စိတ္မ်ားတြင္ ထိုအေျခအေနမ်ဳိးမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္မ်ား ေပၚေပါက္လာသည္။ ၄င္းစိတ္သည္ကား လူမ်ားအားလံုး၏ သိစိတ္မ်ား ၊ မသိစိတ္မ်ားတြင္ ကိန္းေအာင္း လွ်က္ရွိေသာ သူပုန္စိတ္မ်ားပင္ ျဖစ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။

ကၽြန္္ေတာ္တို႔၏ ေမြးကင္္္းစ အရြယ္မွစတင္၍ ဆာေလာင္မႈမ်ားကို မခံနိဳင္ေသာအခါ ျဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵကို ငိုေၾကြးမႈျဖင့္ ျပခဲ႔ၾကသည္။ အနည္းငယ္ သိတတ္စ အရြယ္သို႔ ေရာက္လာေသာအခါတြင္လည္း လူႀကီးမိဘမ်ားက ` ဒီလို မလုပ္နဲ႔ ဒီလုိလုပ္ရင္ ဒီလို ျဖစ္တတ္တယ္´ ဟု အက်ိဳးအေၾကာင္းခ်ျပေသာ္လည္း စိတ္ထဲတြင္ ကိန္းေအာင္းေနေသာ သူပုန္စိတ္မ်ားက ထၾကြၾကသည္။ မလုပ္နဲ႔ လို႔ ေျပာေသာအရာမ်ားကို လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္ၾကသည္။ ဖေယာင္းတိုင္မီးကို  ကိုင္ရင္ ပူတတ္တယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္လည္း ကိုင္ၾကည့္ခ်င္ၾကသည္။ ကုိယ္လုပ္ခဲ႔သည္မ်ား မွားသည္မွန္သည္ကို ကိုယ္ကုိယ္တိုင္ ေတြ႔ႀကံဳခံစားမိမွသာ ယုံၾကည္ၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလမ်ားတြင္လည္း ငယ္ရြယ္ေသာ အသိဥာဏ္ႏွင့္ ယွဥ္၍ အရာရာကို သူပုန္စိတ္ႏွင့္ ပုန္ကန္လာခဲ႔ၾကသည္။ အသက္အရြယ္ ရလာေသာအခါတြင္လည္း ႀကီးျပင္းလာေသာ ဥာဏ္ႏွင့္ယွဥ္၍ ပုန္ကန္ခ်င္စိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚၾကသည္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ကပင္ ငယ္ရြယ္ေသာ သူပုန္စိတ္မ်ား လူတိုင္းရွိၾကလွ်င္ ႀကီးရင့္လာေသာအခါ စဥ္းစားဆင္ျခင္ တတ္လာေသာအခါ ရွိလာေသာ သူပုန္စိတ္မ်ားကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ မည္မွ်ႀကီးမား ေနမည္ဆိုသည္မွာ သံသယရွိရန္ပင္ မလိုေတာ့ေပ။

သူပုန္မ်ား ဆိုသည္မွာ မည္သူမ်ားကို ေျပာပါသနည္း။ ကုိယ့္အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ ဆန္က်င္ ၾကသူမ်ားကို သူပုန္မ်ားဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခၚၾကလွ်င္ အျခားဘက္မွလည္း  ကိုယ့္အဖြဲအစည္းကို သူပုန္မ်ား ဟု၍သာ သတ္မွတ္ၾကေပလိမ့္မည္။ ထိ္ုအခါတြင္ အားလံုးကို ျခံဳၾကည့္လွ်င္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္လံုးမွာ သူပုန္မ်ားပင္ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ ျဖစ္လည္း  ျဖစ္နိဳင္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လူသားအားလံုး၏ စိတ္တြင္ သူပုန္စိတ္မ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

ထိုေၾကာင့္ လူတုိင္း၊ ခံစားမႈရွိသူတိုင္း၊ လြတ္လပ္မႈကို ျမတ္နိဳးတတ္သူတိုင္း ၊ မဟုတ္မခံ စိတ္ရွိသူတိုင္း၊ အသိဥာဏ္ရွိသူတိုင္းတြင္ သူပုန္စိတ္မ်ားရွိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တြင္ လည္း သူပုန္စိတ္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေဖတြင္လည္း သူပုန္စိတ္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာအစ္ကိုတြင္လည္း သူပုန္စိတ္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့ညီတြင္လည္း သူပုန္စိတ္ရွိမည္။  ခင္ဗ်ားတို႔ တြင္လည္း မသိစိတ္တြင္ ျဖစ္ေစ သိစိတ္တြင္ျဖစ္ေစ သူပုန္စိတ္ရွိေနလိမ့္မည္။  ပုန္ကန္သင့္ေသာ အခ်ိန္၊ အလိုမက်ေသာအခ်ိန္တြင္ ပုန္ကန္ၾကလိမ့္မည္။ ေအာင္ျမင္သည္ မေအာင္ျမင္သည္ ျဖစ္ေစ လူတိုင္းတြင္ရွိေသာ ပုန္ကန္စိတ္မ်ားေၾကာင့္ ပုန္ကန္မႈမ်ားသည္ အစဥ္ရွိေနေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူတိုင္းတြင္ သူပုန္စိတ္ရွိသည္။ သူပုန္စိတ္သည္ လူတိုင္းတြင္ရွိသည္။

သားမိုက္တစ္ေယာက္။ အေမ႔ရဲ႕ အေ၀းမွာ အေမ႔အတြက္ႀကိဳးစားေနေသာ သားမိုက္။ ဒီသားမိုက္ကို အလြန္ခ်စ္ေသာ အေမ။ သားကို အေတြ႔မွာ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရေပမယ့္ အရည္လဲ႔ေနေသာ အၿပံဳးနဲ႔ ဆီးႀကိဳေနေသာ အေမ။ အေမေရ…… ဆံျဖဴေတြၾကားမွာ ဆံပင္အနက္ေရာင္ အနည္းငယ္သာ ရွိေတာ့တဲ႔ အေမ႔ရဲ႕ ဆံပင္ေတြကို သား ၿဖီးေပးခဲ႔တုန္းက အေမ႔မ်က္ရည္ေတြကို သားေတြ႔တယ္ အေမ။ သားကိုလည္း စကားေတြအမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီးကို ေျပာခဲ႔ေသးတဲ႔ အေမ။ သားတို႔ အိပ္ေရးပ်က္မွာစိုးရိမ္လို႔ အေမေ၀ဒနာေတြ ၾကားထဲကေန အိပ္လို႔မေပ်ာ္တာကို ႀကိတ္မွိတ္ၿပီး အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ အိပ္ခဲ႔တဲ႔ အေမ။ အပူဆို ဘာမွစားလို႔မရလို႔ သားတိုက္တဲ႔  ဆန္ျပဳတ္ေအးေအးေလးေတြကို ႏွစ္ၿခဳက္စြာနဲ႔ စားခဲ႔တဲ႔ အေမ။ ႏြားနိဳ႕မႀကိဳက္ေပမယ့္လည္း အားရွိေအာင္ဆိုၿပီး  သားကတိုက္ေတာ့လည္း အေမအၿပံဳးမပ်က္နဲ႔ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဟန္လည္း မျပခဲ႔ဖူးတဲ႔ အေမ။

ဆရာ၀န္ေတြက ေရမတိုက္နဲ႔လို႔ ေျပာထားတဲ႔ၾကားက ` သားရယ္… အေမ ေရမေသာက္ပါဘူး… ဒါေပမယ့္ အာေခါင္ေတြ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ေျခာက္ေနလို႔ အာစြတ္ရံုေလာက္ပဲ တစ္စက္ ႏွစ္စက္ေလာက္ေတာ့ တိုက္ပါသားရယ္ ´ ဆုိေတာ့လည္း သားဘယ္ေနနိဳင္ပါ့မလဲအေမရယ္။ ၀မ္းနည္းရပါတယ္အေမရယ္။ ေနာက္ပိုင္း အေမ ေ၀ဒနာေတြၾကားက ` သားရယ္.. အေမ႔ကို ေရနည္းနည္းေလာက္ ေကၽြးပါဦး…. အေမ သားေကၽြးတဲ႔ ေရကို အေမ မစားပါဘူးသားရယ္… ´ ဆိုၿပီး သားရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္စြာနဲ႔ ေရနည္းနည္းတိုက္ျပန္ေတာ့ ႏုတ္ခမ္းေလးကို ရွာေလးနဲ႔သပ္ၿပီး ` ဒီမွာေနာ္.. သား.. အေမ သားတိုက္တဲ႔ ေရကို  မစားဘူးေနာ္´ ဆိုေတာ့ သားဘယ္လို ေနနိဳင္မွာလဲ အေမရယ္။

`ဘယ္ႏွစ္နာရီ ရွိၿပီလဲ… ဘယ္ႏွစ္နာရီရွိၿပီလဲ ´ ဆိုၿပီး ခဏခဏ ေမးတတ္တဲ႔ အေမ။ ` ေလးနာရီ ရွိၿပီ အေမေရ…. ´ လို႔ သား ေျပာလိုက္ရတာ
ေနာက္ဆံုးပဲ ဆိုတာ သားမသိခဲ႔ဖူးေလ။  အေမ႔ သက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုး အေမျပဳလုပ္ အားထုတ္လာတဲ႔ တရားေတြနဲ႔ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ထိ မလြတ္တမ္း အားထုတ္ေနတဲ႔ အေမ။ အရင္က ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ေရာက္တိုင္း မနက္ ေလးနာရီကစလို႔ အိမ္ေရွ႕မွာ ဆြမ္းခံၾကြတဲ႔ သံဃာေတာ္ ေတြအကုန္လံုးကို ၾကာဇံအိုးအႀကီးႀကီးနဲ႔ ၾကာဇံ ခ်က္ေလာင္းခဲ႔တဲ႔ အေမ… ဒီႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ မနက္ ေလးနာရီမွာေတာ့….။

အေမေရ…… ။ အေမလို႔ သားေခၚလိုက္ရတာ အားေတာင္မရေသးဘူး အေမရယ္….။

အေမ ။ သားခ်စ္တဲ႔ အေမ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ…………။