ဟိုး ငယ္စဥ္ဘ၀ကတည္းက
လိုခ်င္တာကို မရခဲ႔ဖူးတဲ႔ ငါဟာ
ခုခ်ိန္ထိ
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္ခြင့္မရေသးပါလား
သက္ျပင္းေတြ ခ်ရင္း
အသံျမည္္ေနတဲ႔ ငါ့ရဲ႕ ဗိုက္ကို
ႏွစ္သိမ္႔ေနေလရဲ႕
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
လိုခ်င္တပ္မက္တတ္လြန္းတဲ႔ ငါ့ရဲ႕စိတ္ကို
ငါ့ကိုယ္တိုင္ ေသမိန္႔ေပးလိုက္တယ္
ကဲ မွတ္ပလား !!!!!
ေနာင္တ တရား ေနာင္မွထား၍
အပ်က္ပ်က္နဲ႔ နွာေခါင္းေသြးထြက္မွ
ကုိယ့္ဇာတ္ထုတ္ ကုိယ္မသိမ္းနုိင္ပဲ
လူတကာမဲခ် လူယုတ္ဇာတ္အား
ခင္းကာက်င္းျပ ခ်ိန္ဆြဲဆန့္ ့ျပီး
လူတကာအသက္ထက္ သ့့့့့့့့့့့ူ့အသက္သာ
ျခံဳကာငုံ၀န္း ဆုံုျပန္တြန္းေတာ့
ေၾသာ္ ….. ” မင္းပဲေကာင္းတယ္ေပါ့ ”
နုိင္ျမန္မာ
ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ပို႔ေပးလိုက္ေသာ ကဗ်ာေလးပါ…. အကိုေရ.. ေက်နပ္ပါေလစြ။
“ဗံုး.. ဗံုး …”
ဗံုးဆိုေသာ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀႔ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနတဲ႔ ေနရာနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ လူေတြ စုရံုစုရံုးျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ႔ ေနရာက ၃၇ လမ္းနဲ႔ အေနာ္ရထာလမ္းေထာင့္နားမွာ ျဖစ္သည္။ ” ဘတ္စ္ကားတစ္စီးေပၚကေန ပစ္ခ်သြားတာေတြ႔လိုက္တယ္ ” လို႔အစအဆံုးျမင္လိုက္ေသာ လူတစ္ေယာက္က ေျပာျပေနတာ ၾကားရသည္။ ” ရဲကုိလည္း ဖုန္းဆက္ထားၿပီးၿပီ ” ဟုလည္း တစ္ေယာက္ကေျပာသည္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဗံုး ဆိုေသာ အရာေလးမွာ ေျမာင္းၾကားထဲမွ ေရထဲတြင္ အနီေရာင္ အစက္ေလးက မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္နဲ႔ လင္းေနသည္။ လူေတြကလည္းအေတာ္စိတ္၀င္စားေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီ ဗံုးဆိုတဲ႔ ေနရာနဲ႔ နဲနဲေ၀းတဲ႔ေနရာကို ေျပာင္းေနလိုက္တယ္။ ဟုတ္သည္ေလ။ ေတာ္ၾကာ [...]
ညတစ္ည
အဲဒီညမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပးလြားေနတယ္။ မ်က္လံုးကလည္း အၿငိမ္မေန၊ ေတာင္ရွာေျမာက္ရွာနဲ႔ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရွာေနတာကို လံုး၀မေတြ႔ဘူး။ အခန္းေတြကလည္း အမ်ားႀကီး၊ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း တိတ္ဆိတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ႔ ေနရာတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခန္းၿပီးတစ္ခန္း လိုက္ဖြင့္ေနတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းေတြ၊ အိပ္ခန္းေတြ၊ စာၾကည့္ခန္းေတြ၊ မီးဖိုခန္းေတြ။ ကၽြန္ေတာ္ရွာေနတဲ႔ အခန္းက ဘယ္ေပ်ာက္ေနပါလိမ္႔။ အျမန္ရွာေတြ႔မွကို ျဖစ္မယ္။ ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ မလြယ္၊ ဒုကၡေတြမ်ားကုန္ေတာ့မယ္ လို႔ စိတ္ထဲမွာေတြးေနမိတယ္။ ရွာစမ္း၊ ရွာစမ္း၊ ေတြ႔ေအာင္ရွာစမ္း။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားေပးစကားေျပာေနတယ္။ စိတ္ကိုလည္း အေတာ္ထိန္းထားေနရတယ္။ ေလွ်ာ့ပစ္လုိက္လို႔မျဖစ္။ ဘယ္လုိမွမျဖစ္။ ေကာ္ရစ္တာေတြကလည္း အမ်ားႀကီး။ ေတြ႔သမွ်အခန္းေတြကို အကုန္လံုးလုိက္ဖြင့္ရွာေနတယ္။ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ရွာေနတဲ႔ အခန္းမဟုတ္။
အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် လူကလည္း အေတာ္ေမာဟိုက္လာၿပီ။ ေခၽြးေစးေတြေတာင္ [...]
သူတို႔
၀င္လာၾကတယ္
ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္
တစ္ခုခုေပါ့
က်န္ခဲ႔တာ ရွိမယ္
အတူေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ရွိမယ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့
ငါတစ္ေယာက္ထဲ
ေလွ်ာက္ရမွာပါလား …။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ႔တဲ႔ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး ဆိုတဲ႔ သံဃာေတာ္မ်ား ဦးေဆာင္ခဲ႔ေသာ အေရးအခင္းႀကီးဟာ ယခုလဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ခဲ႔ပါၿပီ…။ ထိုေတာ္လွန္ေရးႀကီးတြင္ သံဃာေတာ္မ်ားက လူအခ်င္းခ်င္းႏွိပ္စက္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ..။ တို႔ေမတၱာစြမ္း ကမၻာလြမ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ..။ ဟု ဆုေတာင္းေမတၱာမ်ား ပို႔သခဲ႔ၾကေပမယ့္ ထိုတစ္လအတြင္းတြင္ လူအခ်င္းခ်င္းႏွိပ္စက္ျခင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ထိုသို႔ ႏွိပ္စက္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ က်ဆံုးသြားခဲ႔ၾကေသာ ရဟန္းသံဃာ အရွင္သူျမတ္မ်ားႏွင့္ တကြ မိဘျပည္သူမ်ား ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား အားလံုးအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီပို႔စ္ေလးကေန ေကာင္းရာသုဂတိလားၾကပါေစ လို႔ ဆိုေတာင္းေမတၱာပို႔သေပးလုိက္ပါတယ္။
လူအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။
တို႔ေမတၱာစြမ္း ကမၻာလြမ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။
မေန႔တုန္းက လိုင္းေပၚတက္ရင္းနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ စဥ္းစားေနတုန္း မေ၀ေလး ကိုေတြ႔တာနဲ႔ ဘာေတြလုပ္ေနပါလိမ္႔ ဆိုၿပီး စပ္စုမိလိုက္ပါရဲ႕..။ သူက ေျပာတယ္ေလ.. လုိက္ တက္ေနတယ္တဲ႔ ။ ဒီကေလးမ ဘယ္ေပၚေတြမ်ား လုိက္တက္ေနတာပါလိမ္႔ ေပါ့။ မႀကီးမငယ္နဲ႔ (ကိုယ္ခံရေတာ့မယ္မွန္းလည္း မသိဘူးကိုး) ။ ျပဳတ္က်ကုန္ေတာ့မွာပဲဆိုၿပီး စိတ္ပူမိတာ။ ေနာက္ေတာ့မွ မဟုတ္ဘူးတဲ႔ တက္တာ တက္တာ ဆိုလို႔ သြားၾကည့္မိပါတယ္။ ကဲဗ်ာ တက္ထားတာက ဒီအေၾကာင္းအရာတဲ႔…………။
အေတြးေပၚမွ အေတြးမ်ား